Featured

First blog post

This is the post excerpt.

Advertisements

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

post

Hey,

This is my first post as said at the top.And Im started this blog to improvise my writings ,by showing my ideas,feelings,stories and reviews through words.

Thank you.

ചിന്തനം

*ചിന്തനം*
ആരാണ് നിങ്ങൾ ?ആരൊക്കെയാണ് ഇവർ ?ഇവർക്ക് ആരാണ് ഞാൻ ?
ചെറുതായി പെയ്യുന്ന മഴയുടെ തണലിൽ ,ഈറൻ കാറ്റുമടിച്ച് പാടവരമ്പുകളുടെ ഇടയിലൂടെ വളരെ വേഗം നീങ്ങുന്ന ഒരു ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ തോന്നിയ ഒരു കാര്യം .എന്റെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നവർ ആരാണ് ?എനിക്ക് അവർ ആരാണ് ?
ഏകാന്തതയാണ് പല ചിന്തകളുടെയും ഉറവിടം .ഈ നനുത്ത കാലാവസ്ഥയിൽ ഉള്ള സഞ്ചാരം എന്റെ ചിന്തകളുടെ ആഴങ്ങളെ ഉണർത്തി .
പാൻട്രികാറിൽ നിന്ന് നല്ല ആവി പറക്കുന്ന ചിക്കൻ ബിരിയാണിയുടെ മണം .
ആ ഗന്ധത്തെ ആസ്വദിച്ച് ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു .കുറെ കറുത്ത യൂണിഫോം വസ്ത്രധാരികൾ നീല പ്ലാസ്റ്റിക് പെട്ടികളുമായി ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്യാൻ നടക്കുന്നു .
ആരാണ് ഇവർ ?
ഈ ചോദ്യം നാം ആദ്യം ചോദിച്ചിരിക്കുക സ്വന്തം അമ്മയോടാവും .പിന്നിട്ട് പോകുന്ന ജീവിത വഴിത്താരകളിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്ന പലരെയും സംശയത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ,ചിന്തകളെ താലോലിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ,ചിന്തിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്ന കുട്ടി ,
“അമ്മേ ആരാ ഇത് ?”
എന്നാൽ കാലം ചിന്തകളെ തേയ്ച്ചു മായ്ച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഉത്തരമേയുള്ളൂ ‘അപരിചിതർ’.
ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്തവർ .ഞാനും ഇവരും അതുപോലെയാണ് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവർ ,ഇനി കാണാൻ ഇടയില്ലാത്തവർ .പക്ഷെ ഈ മനുഷ്യരും ഒരു സത്യമാണ് .

എന്റെ ചിന്ത എന്നെ വീണ്ടും വലയ്ക്കുന്നു .
‘ഇനി ഞാൻ സത്യമാണോ?’
ഇതെല്ലം ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്ന ഞാൻ മിഥ്യ ആണെങ്കിൽ ഇവരും മിഥ്യ ആണ് .ഈ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ട്രെയിനും മിഥ്യയാണ് .ചിന്താശേഷിയുള്ളവർ ചിന്തിക്കേണ്ടതാണിത് .നാം സത്യമാണോ മിഥ്യയാണോ .ഈ കാണുന്ന ലോകം ഉണ്ടോ ?ഞാൻ സത്യമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താണ് ?
ഇതിനപ്പുറം ചിന്തിക്കാൻ എനിക്കാവുന്നില്ല .എന്റെ വിശ്വാസം ഞാൻ സത്യമാണ് എന്നതാണ് .ഞാൻ എന്ന വ്യക്തി ഉണ്ട് .എങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നവരും സത്യമാണ് .

കഴിഞ്ഞു പോയ കാലത്തിന്റെ നന്മയും തിന്മയും ആസ്വദിച്ചു കഴിയുന്ന – വാർദ്ധക്യം എന്ന കാലഘട്ടത്തേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു റിട്ടയേർഡ് പോലീസുകാരൻ .തന്റെ 23വർഷത്തെ സേവനത്തെ പറ്റി പറയാൻ തെല്ലും മടിക്കാത്ത ഒരു കൊമ്പൻ മീശക്കാരൻ തമിഴൻ .

അനാക്ഷരവസ്ഥ കെട്ടിപ്പുണർന്നു കിടക്കുന്ന വടക്കൻ നാടുകളിലെ ജീവിതങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ,വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മാറിൽ നിന്നും തെല്ലു നിലം കടമെടുത്ത രണ്ടു വയോധിക ദമ്പതികൾ .
ഈ തണുത്ത കാലാവസ്ഥ ഒരാളെ ഉറക്കത്തിലാഴ്ത്തി .മറ്റെയാൾ ഈ നിമിഷങ്ങൾ ശാപമർഹിക്കുന്ന പോലെ മറ്റാരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭിത്തിയിലേക്കു ദൃഷ്ടി തറച്ചു നിർത്തിയിരിക്കുന്നു .

വേറെ രണ്ടുപേർ അപരിചിതത്തിൽ നിന്ന് പരിചിതത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്ന രീതിയിൽ ഏറെ നേരമായി വ്യക്തതയില്ലാത്ത സംഭാക്ഷണങ്ങളിലൂടെ നിമിഷങ്ങൾക്ക് വ്യക്തത പകരുന്നു .

ഇനിയുള്ള രണ്ടു പേരെ കണ്ടാൽ വടക്കുനിന്നും തെക്കിലേക്കു ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നീങ്ങുന്ന രണ്ടു തോണികൾ പോലെ തോന്നും .
എന്തോ നഷ്ടത്തിന്റെ വികാരം മാത്രം മുഖത്തു പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു കാണിക്കുന്ന ഒരു അച്ഛനും മകളും .തന്റെ ഒപ്പത്തോളം എത്തിയ മകളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ആ വാഹിനിയുടെ ജനലഴിയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി നിൽക്കുന്ന അച്ഛൻ .എന്തോ വലിയ ദൃശ്യത്തെ സ്വന്തം ഭാഷയിൽ അച്ഛനോട് പറയുന്ന മകളും .അവർ തങ്ങളുടേതായ ഭാഷയിൽ ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കാറ്റിനെയും ,നിമിഷങ്ങളെയും ,ഈ അരണ്ടവെളിച്ചതിനെയും ,സൂര്യനെ മറച്ചു നിൽക്കുന്ന സുന്ദരിയായ കാർമേഘത്തെയും ഒന്നിനെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ എന്നാൽ മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത എന്തിനെയോ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവർ സംസാരിക്കുന്നു .അത് അവരുടെ ചിന്തകൾ ആവാം .മറ്റാർക്കും കാണാൻ കഴിയാത്ത അവരുടെ ചിന്തകൾ .
ഇനി ആരെയും എനിക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനില്ല .ഇനിയുള്ളത് ചില ജീവനില്ലാത്ത വസ്തുക്കൾ മാത്രം .
വിശ്രമമില്ലാതെ കറങ്ങുന്ന പങ്ക . വിശ്രമം തേടുന്ന ഗർഭിണിയെ പോലെ കുറെ സഞ്ചികളും ബാഗുകളും .
പിന്നെ എല്ലാറ്റിനെയും വഹിച്ചു കൊണ്ട് സമയത്തോടൊപ്പം വായുവിനെ മുറിച്ചുമാറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ ട്രെയിൻ .

എന്നാൽ ഈ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് എത്തിച്ചേർന്നത്, ആവി പറക്കുന്ന എന്റെ ചിക്കൻ ബിരിയാണി . ഇത് എന്താണ് ?
ഇത് എന്താണ് എന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ പറയാൻ സാധിക്കും .കാരണം ഈ ഭക്ഷണം ഇപ്പോൾ എന്റെ സ്വന്തമാണ് .പക്ഷെ ഇതിന്റെ പിന്നിലോട്ടുള്ള കഥ പറയാനും തിരയാനും വിഷമമാണ് .
അതുകൊണ്ട് ഈ ചിന്താത്മഗമായ സന്തോഷ മുഹൂർത്തത്തിൽ എന്റെ നാവിനെയും ആമാശയത്തെയും,അതുവഴി എന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഈ ചിന്തകളെ ഒന്ന് മാറ്റി നിറുത്തട്ടെ .
നന്ദി .
Jithin x

പനിനീർ ജാലകം 

പനിനീർ ജാലകം

************************
നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയേക്കാം ഈ കഥയിൽ പ്രേമമുണ്ടോ എന്ന് .ഇതിൽ പ്രേമമില്ല.നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹം മാത്രമാണ് .സ്നേഹവും പ്രേമവും രണ്ടും രണ്ടു തട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന വികാരങ്ങൾ ആണ് .ഇവയെ വികാരങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാവോ എന്നെനിക്ക് സംശയമാണ് .എന്നാലും ഞാൻ ഇവയെ പുണ്യവികാരങ്ങൾ ,അല്ലെങ്കിൽ വിശുദ്ധ വികാരങ്ങൾ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുകയാണ്.

ഇവ രണ്ടും ഒരേ ആവനാഴിയിൽ ഇരിക്കുന്ന രണ്ടു ശരങ്ങളാണ് .ഒരു പക്ഷെ രണ്ടിനും ഭിന്നമായ രണ്ടു ലക്ഷ്യങ്ങളാവും ഉണ്ടാവുക .എന്തായാലും സ്നേഹമെന്ന ശരം ലക്ഷ്യഭേദനം നടത്തിയതിനു ശേഷമേ പ്രേമത്തിനു ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയൂ .കാരണം സ്നേഹമില്ലാതെ പ്രേമം ഇല്ല .സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശുദ്ധ വികാരം .

ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന കഥയെ എന്തുകൊണ്ട് പ്രണയവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി എന്ന് അറിയില്ല .ചിലപ്പോൾ അന്നത്തെ ബാല്യത്തിന്റെ ആ സ്നേഹം, ഇന്ന് പ്രണയമായി മാറിയേക്കാം എന്ന അർത്ഥശൂന്യമായ ചിന്തയാവാം അതിനു കാരണം .

എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും ജീവിതത്തിൽ പല വർണ്ണങ്ങൾ വാരി വിതറുന്ന മനോഹരമായ ഒരസുലഭകാലം സാധ്യമാകാറുണ്ട് .അങ്ങനെ ഉള്ള ഒരു കാലത്ത് എന്നിലേക്ക്‌ ഏഴ് നിറമുള്ള മഴവില്ലായി വന്ന് പിന്നീട് അതിൽ കറുത്ത ചായം തേച്ചിട്ട് പോയ ,ഞാൻ മറന്ന ,എന്നാൽ ഇന്ന് ഓർമ്മിച്ചെടുക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു മുഖം .

അന്ന് പള്ളിക്കൂടത്തിൽ എനിക്കൊരു പേരുണ്ടായിരുന്നു ‘കരിവണ്ട്’.ഇതേച്ചൊല്ലി ഞാൻ പലരുമായി അന്ന് തല്ല് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട് .എല്ലാറ്റിന്റെയും പര്യവസാനം ടീച്ചറിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തല്ലും. ദിവസവും നിവേദ്യം സ്വീകരിച്ചു മടങ്ങുന്നതുപോലെ ഞാൻ ആ തല്ലിന്റെ വേദനയുമായി വീട്ടിൽ കയറി ചെല്ലും .

“എന്താ അമ്മേ ഞാൻ കറുത്തിരിക്കണെ” എന്റെ സ്ഥിരം സംശയമാണ് .

“കുട്ടന്റെ അച്ചാച്ചനും അമ്മയും കറുത്തതല്ലേ .അപ്പൊ കുട്ടനും കറുക്കും .നോക്കിക്കേ കുട്ടന്റെ കുഞ്ഞിപെങ്ങളും കറുത്തല്ലേ ഇരിക്കണേ”

അമ്മ എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കും .പക്ഷെ ആ ഉത്തരം എനിക്ക് തൃപ്തി തരില്ലായിരുന്നു.

ശരിയാവും ,വിഷുവിന്റെയും അഖിലിന്റെയും അച്ഛനും അമ്മയും വെളുത്തതായതുകൊണ്ടാവും അവരും വെളുത്തത് എന്നോർത്ത് ഞാൻ സമാധാനിച്ചു .

“കുട്ടൻ ഇപ്പൊ ചെറുപ്പല്ലേ .ഇപ്പൊ തൊട്ടേ വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ നല്ല പോലെ വെളുക്കാൻ പറ്റും.ഞങ്ങളൊക്കെ കാർന്നോന്മാര് പറയുന്നത് കേൾക്കാഞ്ഞിട്ട ഇങ്ങനായേ.അതുകൊണ്ട് എന്റെ മോൻ ഇങ്ങനെ മെലിഞ്ഞോണങ്ങി ഇരിക്കാതെ വയറു നിറയെ കഴിക്ക് “അമ്മ പ്രതിവിധിയും പറയും.ഞാൻ അത് ശെരിയും വയ്ക്കും .

എനിക്കറിയാവുന്ന ആരെ വച്ചു നോക്കിയാലും കൂടുതൽ ഇല്ലായ്മകളും എനിക്കായിരുന്നു.

കുറച്ച് പൊട്ടിയ ഓടും ,ആസ്‌ഫറ്റോസ് ഷീറ്റും നിരത്തി മറച്ച വീടായിരുന്നു എന്റേത്. ചുറ്റുമുള്ള വീടുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു പറമ്പിൽ ആണ് അതിന്റെ നിൽപ്പ് .എല്ലാവരും പറഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ‘കയ്യാലപ്പുറത്തെ വീട് ‘ എന്നാവും.എന്റെ വീടും തൊട്ടപ്പുറത്തെ പാപ്പൻ ചേട്ടന്റെ വീടിന്റെ രണ്ടാം നിലയും ഒരേ ഉയരത്തിൽ ആണ് .അപ്പന് പണി ഒരു ചൂളപ്പുരയിലും.ഈ കുറവുകളെ ഭക്ഷണത്തിലേക്കു മാത്രം എത്തി നോക്കിച്ചിട്ടില്ല അപ്പൻ .ചെറിയൊരു പുരയും പുരയിടവും , ആ ഉള്ള ഇടത്തിൽ ഒരു പ്ലാവും ഒരു തെങ്ങും പിന്നെ കഴിയാവുന്നിടത്തോളം അമ്മ നനച്ചു വളർത്തുന്ന കുറച്ച് പച്ചക്കറി കൃഷിയും .

കുറവുകളുടെ കണക്കുകൾ നിരത്തുവാനാണോ ഞാൻ ഇത് എഴുതുന്നത് എന്നാർക്കെങ്കിലും തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ ,ക്ഷമിക്കണം. അതിനല്ല .

എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം വീടിന്റെ പുറകിലുള്ള ബേബി ചേട്ടന്റെ പറമ്പിൽ ദിവസവും ഉള്ള പന്തുകളിയാണ്.

ബേബിച്ചേട്ടൻ റബറൊക്കെ വെട്ടിക്കളഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആ സ്ഥലം മുയൽ പുല്ലൊക്കെ പിടിച്ച് മനോഹരമായ ചെറിയൊരു കളിസ്ഥലമായി മാറി .

എന്നും വൈകിട്ട് ഒരു ചെറിയ സംഖ്യ കുട്ടികൾ കളിക്കാൻ അവിടെ എത്തും.കുറച്ചൊക്കെ എന്റെ പ്രായത്തിൽ ഉള്ളവരും കുറച്ച് രണ്ടു മൂന്ന് വയസ്സ് മുതിർന്ന പിള്ളേരും .ചേട്ടന്മാര് പറയുന്നതാണ് കളി .കളിയിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പാടില്ല ,ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പറ്റുകയുള്ളു എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത്രേയുള്ളൂ .ഞാൻ തരക്കേടില്ലാതെ കളിക്കുന്നതുകൊണ്ടും,എല്ലാ ചേട്ടന്മാരും പള്ളിക്കൂടം കഴിഞ്ഞു നേരത്തെ വരായ്കയാലും ,ദിവസവും ഞാനും കളിക്കും .

“കുട്ടാ,മഴ പെയ്യാണെ തുണി പെറുക്കണേ.”

അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് ആടിനുള്ള പുല്ലിന് പോകും.അമ്മയും താഴത്തെ ത്രേസ്യാമ്മയും കൂടിയാണ് ദിവസവും പുല്ലിന് പോകാറ് .പക്ഷെ ചില ദിവസങ്ങളിൽ കളിയുടെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിൽ ഞാൻ അയയിൽ നിന്ന് തുണി പെറുക്കാൻ മറക്കും.

“നിന്നോട് ഒന്ന് തുണി പെറുക്കി ഇടാനല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞൊള്ളൂ ,അതു പോലും ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത നിന്നെ എന്തിനാ ഞാൻ വളർത്തുന്നെ.”

“ഞാൻ മറന്നു പോയതാ”
“മറക്കാൻ മാത്രം മലമറിക്കുന്ന പണികളല്ലേ നിനക്കിവിടെ.എന്റെ പെണ്ണ് ഒന്ന് വളർന്നോട്ടെ,നിന്റെ കാലേകയ്യെ പിടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല എനിക്ക് ” ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങ് പോകും.

പല ദിവസങ്ങളിലും മഴ നനഞ്ഞും കളി തുടരും. മഴ തുടങ്ങിയാൽ അമ്മ അടുക്കള വശത്തു നിന്നു വിളിക്കും .

“കുട്ടാ ,എടാ കുട്ടാ ”

“ദേ ,ഇപ്പൊ വരാമ്മേ”

“പെട്ടെന്ന് വന്നോണം ,എന്നെ അങ്ങ് വരുത്തിക്കല്ല്”

അതു കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കളി നിറുത്തി പെട്ടെന്ന് പോരും .

“നിന്റെ നന്മക്കല്ലേടാ അമ്മ ഈ പറയണേ.മഴ നനഞ്ഞു പനി പിടിച്ചു കിടന്നാലേ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോവാനും പറ്റില്ല ,കാശു കൊറേ ചെലവുമാകും. അച്ചാച്ചന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ കാശില്ലാത്ത നേരാ.”

പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോവണ്ടാ എന്നത് എനിക്ക് ഏതൊരു കുട്ടിയേയും പോലെ സന്തോഷം തരുന്ന കാര്യമാണ് .എന്നാൽ അമ്മ എപ്പോഴും പറയുന്ന കാശിന്റെ വേവലാതി എനിക്ക് മനസിലാക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു .

രാത്രിയിൽ കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നില്ല .മഴക്കാലം എത്രത്തോളം സുന്ദരമാണെന്നു എനിക്കറിയാം .പക്ഷെ എന്റെ വീടിനു മഴക്കാലം ദാരിദ്ര്യം സമ്മാനിക്കാൻ എത്തുന്ന വ്യാധിയാണ് .എന്നാലും ഞാൻ മഴയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.അന്നു കേട്ടു മാത്രം പരിചയം ഉള്ള ആലിപ്പഴത്തെപ്പോലും ഞാൻ സ്നേഹിച്ചു .

**************

“കുട്ടാ പാസ്സ് ”

എന്നത്തേയും പോലെ അന്നും ഞങ്ങൾ പന്തുകളി ആരംഭിച്ചു .

ചില ദിവസങ്ങളിൽ എട്ടുപേർ ,ചിലപ്പോൾ ആറ് ,ചുരുക്കം ഒരു നാലഞ്ചു പേരെങ്കിലും ദിവസവും കളിക്കാൻ എത്തും .എത്ര പേരുണ്ടെങ്കിലും ദിവസവും അവിടെ കളിയുണ്ട് .

ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറിക്കൊണ്ട് പന്തുമായി നീങ്ങി തുടങ്ങി .

“കുട്ടാ പാസ്സെടാ”

ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവിടുന്നും ഇവിടുന്നും ധ്വനികൾ പോലെ പലരുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാം .പോസ്റ്റിന്റെ അടുക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അടുത്ത ആൾക്ക് പാസ്സ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചതും ,അതിനു മുന്നേ ഒരുവൻ എന്നെ തള്ളി മാറ്റി പന്തും തട്ടിയെടുത്ത് എതിർദിശയിലേക്കു നീങ്ങി .

പെട്ടന്നുള്ള ആഘാതത്തിൽ ഞാൻ മറിഞ്ഞും വീണു .

“ഫൗൾ ഫൗൾ “വീണിടത്തു ഇരുന്ന് ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .

“പൊട്ടാ പാസ്സ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” കൂടെയുള്ള ഒരുത്തൻ ഇതും പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു പോക്ക് ,വേറെ ആരും ഗൗനിച്ചുമില്ല .

ഞാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു ,നോക്കിയത് ആ ജനാലയിലേക്കാണ് .

പാപ്പൻ ചേട്ടന്റെ ജനാലയരുകിൽ ഞാനൊരു രൂപം കണ്ടു .ഒരു സുന്ദരരൂപം.എപ്പോഴും അടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ആ ജനാല ഇന്ന് തുറന്നു കിടക്കുന്നു .അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സുന്ദരപുഷ്പം എന്നെ തന്നെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു .

“കുട്ടാ ,ഡാ ബോളു വരുന്നു”

പെട്ടെന്ന് എന്റെ ശ്രദ്ധ കളിയിലേക്ക് തിരിച്ചു .

പിന്നീട് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .ആ ജനാല വെറുതെ തുറന്നു കിടന്നു .

“എടാ പൊട്ടാ എന്ത് കുന്തം നോക്കി നിക്കുവാ ?”

എന്റെ ശ്രദ്ധ എങ്ങോ മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു .അന്ന് കളികഴിഞ്ഞ് വീടിന്റെ അടുക്കളപ്പടിയിന്മേൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ ആ ജനാലയിലേക്കു നോക്കി ഇരുന്നു .അത് അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു .നല്ല തെളിച്ചമുള്ള മഴയാണ് പുറത്ത് ,തെളിഞ്ഞ അന്തരീക്ഷവും .

“നിനക്ക് പഠിക്കാനൊന്നുമില്ലേ “അമ്മയുടെ ചോദ്യം .

ഇനി ബുക്കെടുത്തില്ലേൽ ഉപദേശം വരും എന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ ,പാപ്പൻ ചേട്ടന്റെ വീട് എന്റെ വീടിനു താഴെയാണ് ,വീട്ടിൽ ഇരുന്നാൽ ആ വീടിന്റെ മുകൾനില മാത്രം കാണാം .ആ ജനൽ തുറന്നത് ആദ്യമായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത് .രണ്ടാം നിലയിലെ ആ ജനാല .

ഞങ്ങൾ കളിക്കുന്ന പറമ്പിന്റെ ഓരത്ത് ആ ജനാലയുടെ നേരെ താഴെ ഒരു ചാമ്പ നിൽപ്പുണ്ട് .മിക്കസമയവും അതിൽ ചാമ്പങ്ങ കാണാം .കളികഴിഞ്ഞാൽ മിക്കവാറും എല്ലാവരും അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ ആവും .

പിറ്റേന്ന് ഞാൻ കളിസ്ഥലത്തേക്കു നേരത്തെ ഇറങ്ങി .ആ ജനൽ തുറന്നു കിടക്കുകയാണ് ,കർട്ടൻ ഇട്ട് മറച്ചിട്ടുണ്ട് .ഞാൻ പതിയെ ചാമ്പ ചുവട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി .രണ്ടു ചാമ്പക്ക പറിച്ച് വായിലിട്ടു .എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ ജാലകത്തിനുള്ളിൽ ആരെയോ പരതിക്കൊണ്ടിരുന്നു .

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കകം കളി ആരംഭിച്ചു .ഇടക്കിടക്ക് ഞാൻ ജനാലയിലേക്കു നോക്കും .ശാന്തമായ കാറ്റ് പനിനീർ പൂക്കൾ തുന്നിയ ആ കർട്ടനുമായി കളിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് .ഞാനും കളിയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു .

“അത് ഗോളല്ല ,ഒത്തിരി പൊങ്ങിയ പോയേ”

“അല്ലല്ല ,അതവന് പിടിക്കാന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ”

“നീ പോടാ പിടിക്കാൻ പോയിട്ട് തൊടാൻ പോലും പറ്റൂല്ലാർന്നു”

ഇങ്ങനൊരു തർക്കം നടക്കുകയാണ് ,കളി താത്കാലിക വിരാമത്തിലും .ഞാൻ ജനാലയിങ്കലേക്കു ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു .ചങ്ക് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു ,പിന്നെ ഒരാനന്ദം വന്നതുപോലെ .അവൾ അവിടെ ഇവരുടെ തർക്കവും നോക്കി നിൽക്കുന്നു .മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുമുണ്ട് .ആ കണ്ണുകൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ ,ഞാൻ പെട്ടന്ന് മുഖം തിരിച്ച് തർക്കത്തിൽ ഒരു പങ്കാളിയായി കൂടി .എന്നാലും ഇടയ്ക്ക് ഇമ വെട്ടിച്ചൊന്നു നോക്കും .ഉണ്ട് അവൾ നോക്കുന്നുണ്ട് .

വെളുത്ത കൊച്ചു പൂക്കൾ തുന്നിയിട്ടുള്ള ഫ്രോക് ആണ് വേഷം .അന്ന് ആ കളി മുഴുവൻ അവൾ കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .അതുകൊണ്ട് കൂടി ഞാൻ ഞാൻ നന്നായി പൊരുതി കളിച്ചു .

പിറ്റേന്നും ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ ചാമ്പ ചുവട്ടിലേക്ക് ഓടി .ചാമ്പങ്ങ കടിച്ചുകൊണ്ട് ആ ജാലകത്തിലേക്കു നോക്കും .ഞാൻ കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്നു .അന്നും കളി തുടങ്ങികഴിഞ്ഞ് ഞാൻ അവളെ ആ ജാലകത്തിനുള്ളിൽ കണ്ടു .ഇന്ന് ഒരു മഞ്ഞ ഫ്രോക്ക് ആണ് വേഷം .അവൾ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതായിട്ട് തോന്നി .

‘ഏഹ് ,എന്നെ ആവില്ല ‘ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു .

അങ്ങനെ ഒന്നുരണ്ടു ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടു .അവളെപ്പറ്റി കുറെ സംശയങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിഴലിച്ചു .’ഇതാരാണ് ?ഇതിനു മുൻപ് ഇവിടെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ ? എന്തിന് ഇവൾ ഞങ്ങളുടെ കളി തുടങ്ങുമ്പോൾ മാത്രം ജനല് തുറന്നു നോക്കുന്നെ?’

എന്റെ കൊച്ചു മനസിലെ വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു .

‘അവൾ ശരിക്കും എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ ? ഞാൻ നോക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടോ ?’ എന്നിങ്ങനെ പല സംശയങ്ങളും . അന്നു രാത്രി അച്ചാച്ചന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒരു സംഭാക്ഷണം കേട്ടു .

“പാപ്പന്റെ ഇളയ പെങ്ങളും മോളും ഇവിടെയുണ്ട് ”

“ഏത് പെങ്ങള് ”

“ഓ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാൻമേലാത്തപോലെ ,ആ കെട്ടിയോൻ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരുത്തിയില്ലേ”

“ഓ ഓ ഇളയവൾ ,മോളിക്കുട്ടി ”

“ആ അവള് ,ഇനി ഇവിടാണോ പൊറുതിയാവോ?”

“അവൾ എന്നാ വന്നെ ?”

“ആ ഞാൻ തിരക്കിയില്ല .വീടിനു പുറത്തിറങ്ങാറില്ല .അതൊരു മൂശാഠയാ ,അമ്മായിയമ്മയുമായി എന്നും വഴക്കാ.അതാ കെട്ടിയോനുമായി ഉടക്കിയെന്ന് .”

“അവൾ ആറേഴു കൊല്ലം ബാംഗ്ലൂർ അല്ലായിരുന്നോ?”

“രണ്ടു കൊല്ലം മുൻപ് ഇങ്ങു പോന്നു .എറണാകുളത്തെ വീട്ടിലല്ലായിരുന്നോ”

‘മ്ം മ്ം”

“എന്നാടാ നോക്കി ഇരിക്കുന്നെ ,വേഗം കഞ്ഞി കുടിച്ചെണീക്ക്”

“ആ കുടിക്കുവാ” അങ്ങനെ ഒരേകദേശ രൂപം എനിക്കു കിട്ടി .

പിറ്റേന്നും എന്നത്തേയും പോലെ വൈകിട്ട് ചായ കുടി കഴിഞ്ഞ് ആദ്യം ചാമ്പ ചുവട്ടിലേക്ക് വച്ചു പിടിച്ചു .താഴത്തെ കൊമ്പിലുള്ളതൊക്കെ പിഞ്ചായത്തുകൊണ്ട് വലിഞ്ഞു കയറാൻ തുടങ്ങി .

ചാമ്പയുടെ തുഞ്ചത്ത് കയറി രണ്ട് പഴുത്തത് പറിച്ച് നിക്കറിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു .അതാ എന്നെ നോക്കി പഴുത്ത ഒരു കുല ചാമ്പങ്ങ കിടന്നാടുന്നു .കുറച്ചകലെ ആയതുകൊണ്ട് കയ്യെത്തി പിടിചെടുക്കണം .ശ്രമം ഫലമായി ,കയ്യിൽ ആ ചാമ്പങ്ങക്കുല കിട്ടി .

“ഒരു ചാമ്പക്ക എനിക്കും തരുവോ ?”

ഒരു ശബ്ദം .ഞാൻ ഞെട്ടി, കാൽ തെറ്റി താഴേക്ക് വീണു .

ചാമ്പക്ക് അത്ര ഉയരം ഇല്ലായിരുന്നതിനാൽ ഒന്നും പറ്റിയില്ല . പതിയെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ എഴുന്നേറ്റു. ഇലകളുടെ ഇടയിലൂടെ ഞാൻ നോക്കി. അവൾ ഏന്തി വലിഞ്ഞു നോക്കുകയാണ് .

‘പോയാലോ .വേണ്ട’

“എന്തേലും പറ്റിയോ”അവൾ ചോദിച്ചു

ഞാൻ കുറച്ച് വലത്തേക്ക് നീങ്ങി .ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്നെയും എനിക്കവളെയും വ്യക്തമായി കാണാം .

“ഒന്നും പറ്റിയില്ല “ഞാൻ വലിയ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാതെ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു .

“എന്നാ എനിക്ക് രണ്ട് ചാമ്പക്ക തരുവോ?”

ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ വളരെ പരിചിതമുള്ള രീതിയിൽ ആണ് ചോദ്യം .അവൾ ഇരുനിറമാണ് ,തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ,ചിരിക്കുമ്പോൾ നിര നിരയായി എണ്ണി വച്ചതുപോലെ പല്ലുകൾ കാണാം .

ഞാൻ ചിരിച്ചില്ല .വലത്തെ പലകപ്പല്ല് രണ്ടാഴ്ച മുന്നേ പറിച്ചതെ ഉള്ളു .ആ വിടവിൽ ഒരെണ്ണം കിളിർത്തിട്ടുണ്ട് ,വളർച്ച പതിയെ ആണല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ച് ആ കുരുന്ന് പല്ലിൽ നാവ് കൊണ്ട് ഒരു തട്ട് കൊടുത്തു .പിന്നെ ചുണ്ടുകൾ ഒതുക്കി പിടിച്ചു .

അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയാൽ ആദ്യം ശ്രദ്ധ പോകുന്നത് ആ കണ്ണുകളിലേക്കാണ് .അത്രക്ക് ഇരുണ്ട നിറമാണ് അവളുടെ കണ്ണിന്റെ കറുപ്പിന് .കൺപീലികൾ താഴെ നിന്നും എനിക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താ കൊച്ചിന്റെ പേര് ?”അവൾ ചോദിച്ചു

‘കൊച്ചോ? ഞാൻ കൊച്ചോ ‘എനിക്കരിശം വന്നു .’ഞാൻ കൊച്ചല്ല ,നിന്നെക്കാളും വലുതാ ‘എന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ തോന്നി.

“കുട്ടൻ എന്നാണോ കൊച്ചിന്റെ പേര് ?” അതാ വീണ്ടും കൊച്ചെന്നു വിളിച്ചിരിക്കുന്നു .പക്ഷെ ഇവൾ എന്റെ പേരെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു .

“അല്ല ടോണി എന്നാ എന്റെ പേര് ”

“പിന്നെ ആ വീട്ടിലെ ആന്റി എപ്പോഴും കുട്ടാന്ന് വിളിക്കുന്നെ കേൾക്കലോ”

ഇവൾ എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ .

“എന്നെ എല്ലാരും വിളിക്കുന്നെ അങ്ങനെയാ”

“കുട്ടൻ”അവൾ വലത്തേ കൈ കൊണ്ട് വായ് പൊത്തി പതിയെ ചിരിച്ചു .

“നിന്റെ പേരെന്താ ” ഞാൻ ഗൗരവം വിടാതെ ചോദിച്ചു .

“എന്റെ പേര് മരിയ .മരിയ ട്രീസ തോമസ് .ചാമ്പക്ക തന്നില്ലല്ലോ ”

ഞാൻ താഴെ കിടക്കുന്ന പഴുത്ത ചാമ്പങ്ങകൾ നോക്കി .അവ വീഴ്ചയിൽ ചതഞ്ഞു പോയി .പിന്നെ എന്റെ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഒരു ചാമ്പങ്ങ എടുത്ത് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു .അത് അവൾക്ക് പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .കളിക്കാൻ വരുന്ന ചെക്കന്മാരുടെ ശബ്ദം കേട്ടു .ഞാൻ അവളോട് മാറി നില്ക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അടുത്ത ചാമ്പങ്ങ ജനലിനുള്ളിലേക്കു എറിഞ്ഞു .അവൾ അത് എടുക്കാൻ ഉള്ളിലേക്ക് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോയി .

എല്ലാവരും കളി തുടങ്ങി .അവൾ ചാമ്പങ്ങയും കടിച്ചുകൊണ്ട് കളി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു .ഞാൻ ഇടക്ക് പതിയെ നോക്കും .

‘മ്മ്ം നോക്കുന്നുണ്ട് ‘മനസ്സ് എന്തോ കാരണം മനസിലാകാതെ സന്തോഷിച്ചു .ഇടയ്ക്കു അവൾ ചുമ്മാ ചിരിക്കുന്നത് കാണാം .

*******************************

രണ്ടു കയ്യും അരയിൽ കുത്തി ഞാൻ നിന്നു .അവിടെ വഴക്കാണ് .ഞാൻ ഇടപെടാൻ പോയില്ല .മുതിർന്നവരുടെ ഇടയിൽ ന്യായം പറയാൻ പോയിട്ട് കാര്യമില്ല .പതിയെ അവിടെ കിടന്ന ബോൾ തട്ടി തട്ടി നടന്നു .അവരുടെ വഴക്ക് ഇപ്പോഴൊന്നും തീരാൻ പോണില്ലെന്നു അറിയാം .അവൾ രണ്ടു കയ്യും ജനൽ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് തൂങ്ങി മുഖം ജനലഴികളോട് ചേർത്ത് നിൽപ്പാണ് .

ഞാൻ ബോൾ പതിയെ പൊക്കി പിന്നെ കാൽ കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ അഭ്യാസം കാണിച്ച് നടന്നു .നിലത്തിടാൻ നോക്കാതെ പന്ത് രണ്ട് കാലുകളിലുമായി ഉയർത്തി തട്ടി നിറുത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് .അതിനിടക്ക് ആ ജനാലയിലേക്ക് പുക്രക്കണ്ണിട്ട് നോക്കി .

അറിയാതെ എന്റെ തൊഴിക്ക് കുറച്ച് ശക്തി കൂടിപ്പോയി .ബോൾ പെട്ടന്ന് ഉയർന്നു പൊങ്ങി .കളി സ്ഥലത്തിന് താഴെ ഒരു വശത്തു റോഡ് ആണ് .അധികം വാഹനസഞ്ചാരം ഇല്ലെങ്കിലും മണ്ണെടുക്കാനും ചുടുകട്ട കൊണ്ടുപോകാനുമൊക്കെ ടിപ്പറുകളും ലോറിയും അതുവഴി സ്ഥിരം പോകാറുണ്ട് .

ഉയർന്നു പൊങ്ങിയ ബോള് ,അതുവഴി പോയ ഒരു മണ്ണ് ലോറിയുടെ മുകളിൽ തന്നെ ചെന്ന് പതിച്ചു .ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്ന സംഭവങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഞെട്ടലോടെ മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ തർക്കിച്ചു നിന്നവരുടെ നോട്ടം എന്റെ നേരെയായി .ഇനിയുള്ള കാര്യം പറയുക വേണ്ട .

“എടാ തെണ്ടി ചെറുക്കാ ”

“കാരിമാക്കാനേ”

“ആകെ ഉള്ള ബോളാഡാ പിശാശേ”.

ഇതൊന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ ഞാൻ നേരത്തെ ഓടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു .

പക്ഷെ മതിലിന്റെ ഓരത്തെത്തിയപ്പോൾ ആ ഓട്ടം നിർത്തേണ്ടി വന്നു .പുറകിൽ ചീത്ത വിളികളുടെ ഇടിവെട്ട് മഴയും .

“എടാ കാരിമാക്കാനേ ,എന്റെ ബോള് കൊണ്ടുതാടാ ,തെണ്ടിച്ചെറുക്കാ ”

“പോടാ പട്ടി ”

“നിന്റെ അപ്പനാടാ പട്ടി ”

പിന്നെ എനിക്കൊന്നും കേൾക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല .ഞാൻ അവനെ കയറി അടിച്ചു ,കൊങ്ങക്ക് പിടിച്ച് നിലത്തു കിടത്തി ,ചവിട്ടി, കുത്തി .എല്ലാവരും പിടിച്ചു മാറ്റുന്നതിനിടക്ക് ഞങ്ങൾ രണ്ടും ഉരുണ്ട് മതിലേന്നു താഴെക്കിടന്നു .നേരെ അപ്പന്റെ മുന്നിലേക്കും .എന്റെ ചെവിക്കു പിടിച്ച് വെളിച്ചെണീപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി .

അപ്പൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അമ്മയോടൊന്നു സൂചിപ്പിച്ചു .

തീർന്നു.

“നാളെത്തൊട്ട് നീ കളിക്കാൻ ഇറങ്ങുന്നത് എനിക്കൊന്നു കാണണം ”

“ഞാൻ പോകും ”

“എന്നാ നീയങ്ങു പോ ,കാണട്ടെ ,അത്രക്ക് വാശിയല്ലേ ”

“ഇതെന്നാ കോപ്പാ ദിവസവും ഇത്തിരി നേരമല്ലേ കളിക്കുന്നുള്ളു ”

“ഇത്തിരി നേരമോ ,പള്ളിക്കൂടം വിട്ട് വന്നാപ്പിന്നെ പന്തും കൊണ്ടിറങ്ങിക്കൊള്ളും .പഠിക്കാനൊന്നുമില്ലല്ലോ .എല്ലാം തീർത്തിട്ടിരിക്കുവല്ലേ. ”

“എന്നാ അമ്മക്ക് കുഴപ്പം ”

“നീ ഒന്നും വിശദീകരിക്കേണ്ട .ഇനി നീ കളിക്കാൻ ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കയറണ്ട ”

ഞാൻ പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല .

അടുത്ത ദിവസം വൈകിട്ട് ആരും കളിച്ചില്ല .കാരണം ഞാൻ ബോൾ കളഞ്ഞു .വീടിന്റെ പുറകിലേക്ക് ഞാൻ പോയേ ഇല്ല .

“എടാ നീ ഈ ചക്ക ഒന്നു പോയി കൊടുത്തിട്ട് വാ “ഒരു ചക്ക എടുത്ത് തിണ്ണയിൽ വച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു .

“എനിക്ക് വയ്യ കൊടുക്കാൻ .തന്നെ പോയങ്ങു കൊടുത്താ മതി ”

“ആണോ ,എന്നാ വൈകിട്ട് വന്ന് മുണുങ്ങുന്നത് ഒന്ന് കാണണം ”

“എനിക്കൊന്നും വേണ്ടാ ”

“പോയി കൊടുക്കെടാ ” അമ്മ ചെമ്പരത്തിയേന്നു ഒരു വടി ഓടിച്ചെടുത്തു .

“എവിടെ കൊടുക്കാനാ ” മനസില്ലാമനസോടെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു .

“ആ പാപ്പന്റെ വീട്ടിൽ .മോളിക്കുട്ടി ഒക്കെ വന്നതല്ലേ .എന്റെ കുട്ടനൊന്നു പോയി കൊടുക്ക് .ആ അമ്മാമ്മ ഇന്നലെ ചോദിച്ചതെ ഉള്ളു ചക്ക പറിക്കാൻ ഉണ്ടോന്ന് .നമ്മുടെ തേൻ വരിക്കേടയ ”

“ആ കൊടുക്കാം ”

“എന്നാ വേഗം ചെല്ല് “അമ്മ ചക്ക നടുവേ മുറിച്ചിട്ട് പാതി എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു വിട്ടു .ഞാനാ ചക്കയും എടുത്തുകൊണ്ട് നടന്നു .കളിസ്ഥലത്തു കൂടെ പോയില്ല .വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് കൂടി നേരെ അവരുടെ അടുക്കള വശത്തേക്ക് ചെന്നു .

“അമ്മമ്മേ ”

“ആരാ “ആ ആന്റി ആണ് വന്നത് .

“ചക്ക .അമ്മ തന്നതാ ”

ചക്ക ആ സ്ത്രീ വന്ന് പിടിച്ച് താഴെ വച്ചു .പിന്നെ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു .

“എന്താ മോന്റെ പേര് ”

“ടോണി ”

“എത്രയിലാ പഠിക്കുന്നെ ”

“നാലിൽ ”

“സെന്റ് .മേരീസിൽ ആണോ ”

“ആം .അതെ ” ഞാൻ പോകാൻ ധൃതിയിലാണെന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞു .

“മരിയെനെ അവിടെ ചേർക്കണമെന്നൊർത്താ ഇരിക്കണേ.ഒന്നും തീരുമാനമായില്ല ”

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു

“ഈ വർഷം പോയി അവൾടെ .മോന്റെ പ്രായാ. എന്നാ പൊക്കൊ ”

“ആ പോവാണെ ”

“ശരി ”

ഞാൻ അടുക്കള വശത്തുകൂടെ വീടിന്റെ അരിക് ചേർന്ന് നടന്നു .

ഞാൻ ജനാലയിലേക്കു നോക്കി .അത് തുറന്ന് കിടപ്പുണ്ട് ,പക്ഷെ ആരുമില്ല .
***********************

പിറ്റേന്ന് പകൽ മുഴുവൻ മഴയായിരുന്നു .വൈകുന്നേരം ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞെത്തിയതിനും കിട്ടി വഴക്ക് .പോരാത്തതിന് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഒരു തുമ്മലും പാസ്സാക്കി .

അന്ന് ദിവസം മുഴുവൻ ഒരേ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു .ഇരുൾ മൂടി കിടക്കുന്നു .മഴ ചെറുതായി ചാറുന്നുണ്ട് .ഞാൻ പുറകിൽ അടുക്കള പടിയിന്മേൽ ചെന്ന് പുസ്തകവും പിടിച്ചിരുന്നു .ആ ജനാല എനിക്ക് കാണാം .പക്ഷെ ഉള്ളിൽ ഒന്നും വ്യക്തമല്ല .കളിസ്ഥലം മുഴുവൻ എവിടുന്നോ പുക വന്ന് നിറഞ്ഞിരുന്നു .

എന്താണ് ഞാൻ തിരയുന്നത് ?പുസ്തകത്തിലേക്ക് തല താഴ്ത്തിയിട്ട് കുറെ നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു .

മഴ ഒന്ന് മാറി നിന്നു .പതിയെ ചെരുപ്പുകൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ ആ നനഞ്ഞ പുല്പുറത്തുകൂടി പുസ്തകവും പിടിച്ചിറങ്ങി .ഒരു ചാര നിക്കറും ചുവപ്പും പച്ചയും ഇടകലർന്ന കളം കളം ഷർട്ടുമായിരുന്നു വേഷം .ചാമ്പ ചുവട്ടിൽ എത്തി .ജനലിന്റെ പിന്നിൽ ആരുമില്ല .പനിനീർ പൂക്കൾ തുന്നിയ കർട്ടൻ നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്നു .ഞാൻ ആ ചാമ്പയിൽ ചാരി ഇരുന്നു .ആ ഇരിപ്പ് കുറെ വെള്ളത്തുള്ളികളെ തട്ടി ഉണർത്തി .കുറച്ച് എന്റെ തല ലക്ഷ്യമാക്കി പതിച്ചു .ഇരുന്നപ്പോൾ നിക്കറിൽ നനവും തോന്നി .

ഞാൻ പുസ്തകം നോക്കി ഇരിപ്പായി .ഇടയ്ക്കു ചുവട്ടിൽ കൂടെ പോയ രണ്ടു നിസറുകളുടെ കയ്യും കാലും പിഴുതു മാറ്റി കളിച്ചു .

“ശ് ശ് ശ്ശ് ”

“ങേ ”

ഞാൻ തല പൊക്കി നോക്കി .അവളാണ് .ഉള്ളിൽ ഒരു ചിരി ഉണർന്നു .

“പഠിക്കുവാണോ?”

“ആം ”

“എത്രയിലാ ?”

“നാലിൽ .മരിയയും നാലിലല്ലേ ?” അവിടെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു .

“എങ്ങനെ അറിയാം?” വലിയൊരു അത്ഭുതത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു .എനിക്ക് ചിരി വന്നു .ഇലകൾ കാരണം അവൾക്കെന്നെ നന്നായി കാണാൻ വയ്യ എന്ന് തോന്നി .

“ആന്റി പറഞ്ഞു ”

“ആര് ?”

“മരിയേടെ അമ്മ ”

“മമ്മിയോ.എപ്പോ ?”

“ഇന്നലെ കണ്ടാർന്നു ”

“ആണോ?”

“ആം ”

“ഞാൻ ഇപ്പൊ ശരിക്കും നാലിൽ ആകേണ്ടതാ ,പക്ഷെ എന്നെ ചേർത്തില്ല .ഇങ്ങോട്ടു പോന്നു ” ഒരു വിഷാദം ആ ശബ്ദത്തിൽ നിഴലിച്ചു

“എവിടെയായിരുന്നു മരിയ ?” സംശയരൂപേണ തല ചെരിച്ച് ചോദിച്ചു .

“ആദ്യം ബാംഗളൂർ ആയിരുന്നു .പിന്നെ ആലുവേല് ”

“അതൊക്കെ എവിടാ?” എനിക്കതൊക്കെ പുതുമ നിറഞ്ഞ നാടുകളായിരുന്നു .

“ബാംഗ്ലൂർ ദൂരെയാ .കാർണാടകയിൽ.

ട്രെയിനിൽ പോണം എത്താൻ .ആലുവ അടുത്തല്ലേ .ബസ്സിൽ പോകാനുള്ള ദൂരമേ ഉള്ളു.”

“ഓ അപ്പം ട്രെയിനിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടല്ലേ ”

“പിന്നെ,ഒത്തിരി” ഒരാഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു അവ .

“ടോണി കയറിട്ടില്ലേ?”

“ഇല്ല ,പക്ഷെ ട്രെയിൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .അമ്മവീടിനടുത്തു ട്രെയിൻ പാളമുണ്ട് .അവിടെ പോകുമ്പോ ഒത്തിരി കാണാൻ പറ്റും .ഇപ്പോഴും ട്രെയിൻ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കും . നല്ല രസാ.”

“അതെ ഉറങ്ങാനൊക്കെ പറ്റൂലോ ”

“ബസ് പോലാണോ അകം” എന്റെ സംശയം കൂടി .

“അല്ല .ഇതേൽ ബസ് പോലെ കുലുക്കമൊന്നുമില്ല .ഉറങ്ങാനൊക്കെ പറ്റും ”

“മാരിയേടെ ഭാഗ്യം ”

അന്ന് ട്രെയിൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും കയറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു . കുറേ കൂടെ വളർന്നാൽ മാത്രമേ അതിൽ കയറാൻ പറ്റുകയുള്ളു എന്നൊക്കെ ആയിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത.

“കുട്ടനെയും കൊണ്ടുപോകാം ഒരു ദിവസം ട്രെയിനിൽ ”

അത് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.ഇത്ര ചുരുക്കം സംഭാക്ഷണങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പരിചയമുള്ള എന്നെ ഒരു ദിവസം കൊണ്ടുപോകാം എന്നു പറഞ്ഞതിന്റെ കാരണം എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല .

ചിലപ്പോൾ വെറുതെയാവും എന്നു ഞാൻ ചിന്തിച്ചു .

പക്ഷെ കുട്ടൻ എന്ന് അപ്പോൾ വിളിച്ചതിൽ സന്തോഷം തോന്നി .ഞാൻ തല താഴിയിട്ട് പുസ്തകത്തിൽ നോക്കി പഠിക്കുന്നത് പോലെ ഇരുന്നു .

“എന്താ ഇപ്പോൾ കളിക്കാത്തെ?”അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു .

ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തിട്ട് പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു .

“ബോൾ ഇല്ല .ഞാൻ കളഞ്ഞു ”

“ഞാൻ കണ്ടായിരുന്നു ”

“പിന്നെന്നാ ചോദിച്ചേ “എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു .

“ചുമ്മാ. എനിക്ക് ഫുട്ബാൾ ഇഷ്ടാ” വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെയാണ് അവൾ അത് പറഞ്ഞത്.

“മ്ം”ഞാൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു .

“എനിക്ക് ഡാഡി കഴിഞ്ഞ ബർത്തടയ്ക്കു എന്താ തന്നേന്നു അറിയോ ” അവൾ ചോദിച്ചത് കേട്ടിട്ടും ഞാൻ ഒന്നും പിന്നെ മിണ്ടിയില്ല .പഠിത്തം അഭിനയിച്ച് ഇരുന്നു .

*****************

പിന്നീട് കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ അവളെ കണ്ടില്ല.ആ ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് കറുത്ത ദിനങ്ങൾ ആയിരുന്നു .

ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചക്ക് വേദപഠനം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ അടുക്കള വശത്തു ഇറങ്ങി നിന്നു .അവൾ അകലെ ജനലിൽ കൂടെ കൈ വീശി കാണിച്ചു .ഒന്നു സംസാരിച്ച് കളയാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നു .നല്ല സുഖമുള്ള വെയിലാണ് പുറത്ത്.

അവൾ എന്നത്തേയും പോലെ ഒരു വിടർന്ന ചിരിയുമായി നിൽക്കുകയാണ് .ആ സുന്ദരിയുടെ സുന്ദരമായ ചിരി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ നടന്ന് ചാമ്പചുവട്ടിൽ എത്തി .

“കുറച്ച് ദിവസം കണ്ടില്ലല്ലോ.”

ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ ഞാൻ നിന്നു .

“ങേ ?”

“എവിടെയാരുന്നു ?”

“ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു “തിരിച്ച് പോയാലോ എന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു .

“മിനിങ്ങാന്ന് എന്താ പറ്റിയെ ?ഭയങ്കര ഒച്ചയും ബഹളവും ,കുട്ടാ കുട്ടാന്ന് വിളിക്കുന്നതൊക്കെ കേട്ടല്ലോ ” എന്റെ കറുത്ത ദിനങ്ങളെ പറ്റിയാണ് അവൾ ചോദിച്ചത് .

“അതോ ,അത് ഞാൻ ചിലപ്പോഴൊക്കെ രാവിലെ ഒളിച്ചു പോകും .അപ്പൊ അവര് തപ്പി നടക്കും .പിന്നെ ഞാൻ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു വരും നല്ല അടികിട്ടും പക്ഷെ ”

“എന്തിനാ വെറുതെ ഒളിച്ചോടുന്നത് “അവൾ വലിയ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു .

അവൾ ചോദിച്ചതിൽ കാര്യമുണ്ട് .

എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു ജന്തുവാണ് എന്റെ അപ്പന്റെ പെങ്ങൾ സാറാക്കുട്ടി .ആ സ്ത്രീ ഇടയ്ക്കു മക്കളെയും കൂട്ടി വീട്ടിൽ വരും പത്രാസ്സ് കാണിക്കാൻ .

പുള്ളിക്കാരത്തിയെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടതിനു ശേഷം കെട്ടിയോൻ ഗൾഫിൽ പോയി നാല് കാശുണ്ടാക്കി .

ആണ്ടിലൊരിക്കൽ എന്റെ വീട്ടിൽ വരും .വരാതിരിക്കുന്നതാണ് എനിക്ക് സന്തോഷം .ആരുടേയും മുൻപിൽ തലകുനിക്കാതെ ഞെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതാണ് അവർക്കിഷ്ടം .എന്ത് പറയുമ്പോഴും കൈ രണ്ടും എളിക്ക് കുത്തി തല പൊക്കി പിടിച്ച് ചാടി ചാടി ആജ്ഞാപിച്ചാണ് സംസാരം .പുള്ളികാരത്തിയുടെ എല്ലാ സംസാരത്തിലും കുറെ പത്രാസും കുറെ കുറ്റങ്ങളും കാണും .അമ്മക്ക് ഇഷ്ടമല്ല ,പക്ഷെ പറയുന്നത് വെറുതെ ചിരിച്ച് കേട്ടിരിക്കും.നാത്തൂനല്ലേ .

വന്നാൽ രണ്ടു ദിവസം കാണും ,ആ രണ്ടു ദിവസവും വീട്ടിൽ പോത്തുകറി കാണും .അവര് കോഴി കൂട്ടില്ല .

വീട്ടിൽ പോത്തിറച്ചി വാങ്ങുന്ന വർഷത്തിലെ മൂന്നു ദിവസങ്ങളാണ് ക്രിസ്തുമസ്സ് ,ഈസ്റ്റർ ,പിന്നെ സാറത്തള്ളയുടെ എഴുന്നള്ളത്ത് .

സാറത്തള്ളയുടെ മൂത്തമകൻ എന്നെക്കാളും രണ്ടു വയസ്സിനു മൂത്തതാണ് ,രണ്ടാമന് എന്റെ പ്രായം .അവർക്ക് എന്നെ കാണുമ്പോൾ കാണുമ്പോൾ കുറെ ഉപദേശിക്കാനും സ്വന്തം മക്കളെ മാതൃകയാക്കി ജീവിക്കണം എന്ന രീതിയിൽ ഉള്ള സംസാരത്തിനും ആണ് നേരം .

“ടോണിക്കുട്ടൻ പഠിക്കാൻ എങ്ങനെയാ ?”

“കുഴപ്പമില്ല “അമ്മ പറയും

“ഡിനോ ക്ലാസ്സിൽ പഷ്ടാ ”

“ആണോ ”

“ആ “.

“കണ്ടുപഠിയെടാ ”

“ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തു പിള്ളേരെ എന്തെങ്കിലും പണിയൊക്കെ ചെയ്യിച്ചു വേണം വളർത്താൻ .ടോണിക്കുട്ടൻ എങ്ങനെയാ ?”

“ഓ അവന് ഏതു നേരവും കളിയല്ലെ ”

“അതൊക്കെ എന്റെ ടിനോ ,ആടുകളെൽ കയറിയാൽ എന്റെ പുറകീന്നു മാറത്തില്ല .എന്തെങ്കിലും കൂടി തന്നോണ്ടിരിക്കും .എല്ലാർക്കും കൊടുത്തിട്ട് പിന്നെയാണ് ഞാനും അവനും തിന്നുന്നത് പോലും ”

ഞാൻ അവരെ നോക്കി .അപ്പവും പോത്തും കയറ്റുവാണ് .

“നീ വല്ലതും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ .ഇങ്ങനെ വേണം പിള്ളേരായാൽ “അമ്മ എന്നെ നോക്കി പറയും .

പിന്നെ ആ ദിവസം എനിക്ക് സ്വര്യക്കേടാണ് .അതുകൊണ്ട് പിറ്റേന്ന് അവര് പോകുന്നത് വരെ ഞാൻ ഒളിച്ചോടും .

“എങ്ങോട്ടാ കുട്ടാ നീ ഒളിച്ചോടുന്നെ ?”

എന്റെ കഥ അവളിൽ ഭയങ്കര ആകാംഷ ഉളവാക്കി .

“അതാർക്കും അറിയത്തില്ലാത്ത സ്ഥലാ”

“ഞാൻ ആരോടും പറയത്തില്ല ”

അവൾ ആകാംഷയോടെ കണ്ണു തുറന്നു നിന്നു .

“പറയാം .പക്ഷെ ആരോടും പറയല്ലേ ”

“ഈ പറമ്പുകൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് താഴോട്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു തോട്ടം ഉണ്ട് .അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു തോടാണ് പിന്നെ.ആ താഴത്തെ തൊണ്ടിൽ കൂടെ പോയ മതി അവിടെ എത്താൻ .തോടിന്റെ കരയിലെ ആ തോട്ടത്തിൽ അന്തോണി ചേട്ടന്റെ പഴയ വീടാ .അവിടാരും താമസമില്ല ,ഇടിഞ്ഞു പൊളിയാറായി ” ഞാനൊന്നു നിറുത്തി, ശ്വാസമെടുത്തു .

“വീട്ടിൽ നല്ല പ്രശ്നമുള്ള ദിവസമൊക്കെ ഞാനവിടെ ചെല്ലും .മുറ്റത്ത് ഒരു മൈലാഞ്ചി മരമുണ്ട് .അതുവഴി ഈസിയായി വീടിന്റെ മുകളിൽ കയറാം .ഞാൻ അവിടെ കയറി ഇരിക്കും ആരും കാണില്ല .”

“ഒറ്റക്കോ ?”

“ആ ,ഒറ്റയ്ക്ക് “ഞാൻ തെല്ലൊരഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു .

“ആരോടും പറയല്ലേ ”

“ഇല്ലന്നെ .അവര് പോയോ ആ ജന്തുക്കൾ “.

“ഹി ഹി .ഇന്നലെ സ്ഥലം വിട്ടു “ഞാൻ ചിരിച്ചു ,കൂടെ അവളും .ആ ചിരിയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു .

പിന്നെ എന്നും ഞാൻ അവളോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി .വൈകിട്ട് ഒരഞ്ചുമണിക്കുതന്നെ ഞാൻ ചാമ്പചുവട്ടിൽ എത്തും .അവൾ അതിനും മുമ്പേ ആ ജനലരികിൽ നില്പുണ്ടാവും .

എല്ലാ ദിവസവും അവിടെ കളി നടക്കുന്നുണ്ട് .പന്തുകളി അല്ല .പകരം ഒട്ടപിടുത്തം ,ക്രിക്കറ്റ് , കബഡി ,കുട്ടിയും കോലും തുടങ്ങിയവ .

എന്നെ കണ്ടാൽ അവന്മാർ അലറും

“എന്താടാ മാക്കനേ ”

എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യവും സങ്കടവും വരും ,അവളെ കാണുമ്പോൾ അതങ്ങു മറക്കും .

“സാരമില്ല കുട്ടാ “അവളും പറയും .

അവൾ കണ്ട നാടും നഗരവും എന്നോട് വിവരിക്കും .ഞാൻ വായും പൊളിച്ച് നിന്നു കേൾക്കും .അവളോട് എന്റെ നാടിനെ പറ്റി ഞാനും പറയും .അവൾക്ക് പല നിസ്സാര കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു.

അവർ അവിടെ കളിക്കുന്ന കുട്ടിയും കോലും കളിയും ,ആഞ്ഞിലിക്കാ വിളയും ,ആത്തക്കയും ,പല തരം മാമ്പഴവും ,തോടും ആറും ,തുപ്പലുകൊത്തിയും ,വരാലും പരലും ,എന്തിനു ഞാൻ പോലും കേട്ടിട്ട് മാത്രമുള്ള ആലിപ്പഴം പോലും അവൾക്ക് പുതുമയുള്ള കേൾവി ആയിരുന്നു .ഞാൻ നഗരം കാണാം കൊതിച്ചതിലധികം അവൾ എന്റെ ഗ്രാമം കാണാൻ കൊതിച്ചു .പാടത്തു പോയി ആമ്പൽ പറിക്കാനും ,തോട്ടിൽ ചൂണ്ട ഇടാനും അവൾ വെമ്പൽ കൊണ്ടു .

അവൾ ആ നഗരത്തിൽ ആകെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത് വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ പട്ടം പറത്തി കളിയാണ് .അവിടെ തോടില്ല ,പുഴയില്ല ,മരങ്ങളുമില്ല .കുറെ കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രം ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു .ആലുവയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ കൂട്ട് ടീവിയും കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു .

ചിലപ്പോൾ നഗരം ഞാൻ കാണാത്ത സ്വർഗ്ഗം എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് .പക്ഷെ അവൾ പറയും ‘സിറ്റി ചീത്തയാണ് .പുകയും ചൂടും മണവും .ഇവിടെ എന്ത് രസാ .നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് ,മഴ ,നിറയെ മരങ്ങൾ.നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്തു സുഖാ.’

അവൾക്കു ഈ നാടിന്റെ സുഖം ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ആസ്വദിക്കാനേ സാധിച്ചിരുന്നുള്ളു .ആ ജനാലക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വളർന്ന് പുറത്തെത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പനിനീർ ചെടി പോലെ അവളെ എനിക്ക് തോന്നി .ആ മുറി ഈ കൊച്ചു ചെടിയെ നട്ടിരിക്കുന്ന ചെറിയ ഒരു മൺച്ചട്ടിയും.പ്രകൃതിയിൽ നിഷ്പ്രയാസം സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ വേരോടിക്കാൻ ആ പനിനീർ പുഷ്പം കൊതിച്ചു .

“സിറ്റിയാണോ ,ഇവിടണോ മരിയക്ക് ഇഷ്ടം ”

“എനിക്ക് കുട്ടന്റെ നാടാ ഇഷ്ടം ”

കുട്ടന്റെ നാട് .എന്റെ മനസ്സ് ആ വാക്കുകളിൽ കിടന്ന് ആർത്തുല്ലസിച്ചു .അവൾ ഈ ഗ്രാമത്തെ എന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയാണ് നോക്കി കാണുന്നത് .

ഞാൻ ചില ദിവസങ്ങളിൽ അഞ്ചുമണി കഴിഞ്ഞ് അടുക്കള വാതിൽക്കൽ നിന്ന് അവൾ കാണാതെ മറഞ്ഞു നോക്കും .അവൾ ആ ജനലിനുള്ളിലൂടെ എത്തി വലിഞ്ഞു ഇങ്ങോട്ട് നോക്കുന്നത് കാണാം .എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ അവൾ കൊതിക്കുന്നതായി തോന്നി .അവളോട് മനസിലാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ഒരിഷ്ടം കൂട് കൂട്ടി .
പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള ദിവസങ്ങളൊക്കെ സുന്ദരദിനങ്ങളായിരുന്നു .വീട്ടിലും സന്തോഷം .അമ്മ പറയുന്നതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ,അമ്മയ്ക്കും സന്തോഷം .
ഞാൻ മരിയക്ക് പല സാധനങ്ങളും കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്തു .അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടും ആവശ്യപ്പെടാതെയും .ബേബി ചേട്ടന്റെ മുറ്റത്തെ പനിനീർ ചാമ്പങ്ങ ,കുട്ടിച്ചേട്ടന്റെ നാട്ടുമാമ്പഴം ,ആറ്റരികിലെ മഞ്ചാടിക്കുരു ,നാരങ്ങാമിട്ടായി ,കമ്പിളി നാരങ്ങാ ,പഴയെ കാസ്സെറ്റിന്റെ വള്ളി (എന്തിനാണെന്ന് അറിയില്ല ).
ഇതൊക്കെ മിക്കവാറും എറിഞ്ഞു കൊടുക്കാറാണ് പതിവ് .കമ്പിളി നാരങ്ങാ മാത്രംകൊടുക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെട്ടു .തോട്ടിയിൽ കെട്ടിയുയർത്തി വരെ കൊടുക്കാൻ നോക്കി .ആ ശ്രമം വിഫലമായി ,ജനലഴിയിലൂടെ കയറിയില്ലാ .അവസാനം അമ്മയെ ചട്ടം കെട്ടി കൊടുപോയി കൊടുത്തു .ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ അവളെ ആ മുറിക്ക് പുറത്തു അങ്ങനെ ഇറക്കാറില്ല .ആ മുറിയിൽ ടിവിയുണ്ട് ,പുസ്തകങ്ങളുണ്ട് ,മിട്ടായികളും ബിസ്ക്കറ്റ്കളും ഉണ്ട് .അവൾ എനിക്ക് മിട്ടായികൾ എറിഞ്ഞു തരും,ഞാനും അനിയത്തിക്കുട്ടിയുമായി അത് ശാപ്പിടും .
ആ ഇടക്കായിട്ട് ചില രാത്രികളിൽ അവളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒച്ചയും ബഹളങ്ങളും കേട്ടു തുടങ്ങി .
“മരിയേടെ അച്ഛൻ എത്തിയോ ” ഞാൻ ഒരു ദിവസം ചോദിച്ചു .
“ഡാഡിയും മമ്മിയും കുറച്ച് പ്രശ്നത്തിലാണ് .അതാ ഞങ്ങളിവിടെ ”
“മരിയേടെ അച്ഛൻ ദുഷ്ടനാണോ?”
“ഏയ് ,എന്റെ ഡാഡിയും മമ്മിയും പാവാ .ഡാഡി വിസ്‌ക്കി കുടിക്കും ,അത് മമ്മിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല .”
“വിസ്കിയോ?”
“ആ കള്ള് പോലത്തെ ”
“ഓഹ് ബ്രാണ്ടി ”
“ആയിരിക്കും ,ഇനി ഞങ്ങൾ ഇവിടെയാ .”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“ഡാഡി രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് വന്നായിരുന്നു ,ചെന്നൈയിൽ നിന്ന് .പക്ഷെ മമ്മി വഴക്കുണ്ടാക്കി എന്നെ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു .ഡാഡിയെ കാണാൻ അതുകൊണ്ട് പറ്റിയില്ല ”
“ഓഹ് ,ശേ “ഞാൻ മറ്റെന്തോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു .
“ഇനി ഡാഡി വന്നാലും ഞാൻ ഇവിടം വിട്ട് പോവില്ല കുട്ടാ ”
കടലിനോട് ചേരാൻ കൊതിക്കുന്ന നദിയെപ്പോലെ ,ഈ ഗ്രാമത്തോട് ഇഴുകി ചേരാൻ അവളും കൊതിക്കുന്നതായി തോന്നി .പക്ഷെ ആ രണ്ടാം നിലയിലൂടെ കാണുന്നതും ഞാൻ പറയുന്നതുമൊക്കെയാണ് അവൾ കാണുന്ന എന്റെ ഗ്രാമം .
തോട്ടരികിലെ ചുവന്ന കായ്കൾ പൊഴിക്കുന്ന മരവും ,തോടിന്റെ കുറുകെയുള്ള പഴയ തടിപ്പാലവും ,കണ്ടവും അവിടുത്തെ കല്ലുപാലവും ,ഇപ്പോൾ അവിടെ കളിക്കുന്ന കുട്ടിയും കോലും, എല്ലാം ഞാൻ പറയുന്നതിലുപരി കണ്ടു മനസിലാക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം .

“കുട്ടൻ തത്തയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ?”
“ആം ഒത്തിരി ”
“ഞാനും കണ്ടിട്ടുണ്ട് .എനിക്ക് ഒരെണ്ണത്തെ വേണോന്നുണ്ട് “.
“മരിയക്ക് വളർത്താൻ വേണോ തത്തയെ?”.
“എവിടുന്ന് .കിട്ടുവോ ?”
“എന്റെ പാപ്പന്റെ വീട്ടിലുണ്ട് .അച്ചാച്ചന്റെ മൂത്ത ചേട്ടൻ .അവിടുത്തെ ചേട്ടായി വളർത്തുന്നതാ ”
“ആണോ .അവര് തരുവോ ?”
“എനിക്ക് രണ്ടെണ്ണം തന്നിട്ടുണ്ട് .ഒരെണ്ണം പറന്നുപോയി ,ഒരെണ്ണം ചത്തും ”

“അയ്യോ ”

“മരിയക്ക് വേണോ, കിട്ടും.പക്ഷെ ഒരു ദിവസം അവിടെ നിൽക്കണം .നടന്ന് കുറെ പോണം ,കണ്ടത്തിനക്കര വരെ .അവിടെ ചെന്നാൽ ചേട്ടന്മാര് തത്തയെയും കൊക്കിനെയുമൊക്കെ പിടിക്കുന്നത് കാണാം ”
“എനിക്ക് ഒരെണ്ണം പിടിച്ചു തരുവോ കുട്ടാ ?”
“ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന് തരാം മരിയ പേടിക്കണ്ട”.
അവൾ എന്താവശ്യപ്പെട്ടാലും അത് എവിടുന്നേലും ഒപ്പിച്ച് കൊടുക്കണം എന്ന ചിന്ത ആയിരുന്നു എനിക്ക് .അത്രയ്ക്ക് ഒരടുപ്പം അവളോട് എനിക്ക് തോന്നി .അത് എന്തായിരുന്നു എന്നു മാത്രം മനസിലാകുന്നില്ല .

***************
പിറ്റേന്ന് അവൾക്കു വേണ്ടി തത്തയെ വാങ്ങാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു .
“എന്താടാ പെട്ടന്ന് പാപ്പനെ കാണാൻ ഒരാഗ്രഹം “അപ്പൻ ചോദിച്ചു
“ഇന്ന് വെള്ളിയല്ലേ ,പാപ്പൻ ചിലപ്പോ ലോഡും കൊണ്ട് പോയി കാണും ”
“ചേട്ടായി കാണും അവിടെ ”
പാപ്പന് ഒരു ലോറി ഉണ്ട്.ദൂരെ ലോഡ് എടുക്കാനൊക്കെ പോയാൽ മൂന്നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ .അന്നു വൈകിട്ട് സ്കൂൾ വിട്ട് വന്നപ്പോഴേ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞ് ഞാനിറങ്ങി .നേരത്തെ ഇറങ്ങിയെങ്കിലേ സന്ധ്യക്ക്‌ അവിടെ എത്തൂ .അന്ന് അവളെ കാണാനും നിന്നില്ല .കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവളെ കാണാതെയും മിണ്ടാതെയും പോയ ആദ്യ ദിവസം .പാടങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു .കൃഷികൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലാതെ പുല്ലു പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങൾ .ചിലതിൽ പയറും വെള്ളരിയും കപ്പയും വെണ്ടക്കൃഷികളുമൊക്കെയായി .മിക്ക പാടങ്ങളും പശുക്കളെ കെട്ടാനുള്ള ഉപാധിയായി മാറി .വിശ്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്ന സൂര്യൻ ചെങ്കടലിൽ കുളിക്കുകയാണ് .ലൈൻ കമ്പികളിൽ പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങൾ നിരനിരയായി ആരെയോ കാത്ത് ഇരിക്കുകയാണ് .

അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു .പാപ്പാനില്ല ലോഡ് കയറ്റാൻ പോയി ,കൂടെ ചേട്ടായിയും .പേരമ്മ മാത്രമേ ഉള്ളു .പുള്ളിക്കാരത്തിയോട് ചോദിച്ചാൽ തത്തയെ കിട്ടില്ല .
“പാപ്പനും ,ചെറുക്കനും ഇല്ലാതെ എങ്ങനാടാ ഞാൻ കുട്ടാ ഞാൻ തത്തയെ തരണേ .ഇതിൽ ചിലതിനെയൊക്കെ അവര് പൊന്നു പോലെ നോക്കുന്നതാ .എനിക്കൊന്നിനെയും അറിയാൻ മേലാ ”
“കുഴപ്പമില്ല ,ഞാൻ പിന്നൊരു ദിവസം വന്നോളാം ”
അന്നു രാത്രി അവിടെ അവളുടെ മുഖവും ഓർത്തു കിടന്നു .നാളെ എങ്ങനെ തത്തയും ഇല്ലാതെ പോകും .ഞാൻ ആലോചിച്ചു .പിന്നെ മനസ്സിൽ ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞതിന് ശേഷമേ എനിക്കുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു .വഴി മറ്റൊന്നുമല്ല ,ഞാൻ രാവിലെ ഒരെണ്ണത്തെ അങ്ങ് അടിച്ചു മാറ്റി കടന്നു കളഞ്ഞു .പേരമ്മ പാപ്പൻ വരുമ്പോൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതൊക്കെ തരണം ചെയ്യാൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നു .യാത്ര പറയാൻ ഒന്നും നിന്നില്ല . തത്തയെ ഒരു ബിഗ്‌ഷോപ്പറിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് നടന്നു .
വരുന്ന വഴിക്ക് ഷാപ്പിലെ കുഞ്ഞായിപ്പന്റെ സൈക്കിളിൽ ലിഫ്റ്റ് കിട്ടി .നേരെ വീട്ടിലേക്കു .
“ആ എത്തിയോ “അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു .
“എത്തി “ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു .
“രാവിലെ എന്നായിരുന്നു തിന്നാൻ ”
ഞാൻ ഒന്നും തിന്നില്ല ,പെട്ടന്ന് പോന്നു ”
“അതെന്നാടാ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ലേ ?”
“ഉണ്ടാക്കി ,എനിക്ക് വേണ്ടായിരുന്നു ”
“എന്നാ വാ ,വന്നു തിന്ന് ”
“ഇപ്പൊ വേണ്ട ”
“പിന്നെപ്പഴാ”
ഞാൻ തിടുക്കത്തിൽ തത്തയെയും പിടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി ,ആ രണ്ടാം നിലയിലെ ജനാലയിങ്കലേക്കു ഓടി .ചാമ്പ ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ തത്തയെ പുറകിൽ പിടിച്ചു .എന്നിട്ട് ഒരു കൈകൊണ്ട് ചാമ്പ കുലുക്കി .ഇന്നു ജനാല അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ് .നാളുകൾ ഏറെയായി അത് അടഞ്ഞു കണ്ടിട്ട് .
ഇതെന്തുപറ്റി ?
ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചാമ്പ ആഞ്ഞു കുലുക്കി,വിളിച്ചു
“മരിയാ ” ജനാല തുറന്നില്ല .
“അവര് പോയടാ ” അമ്മ അടുക്കള വശത്തു നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .
ഞാൻ ഞെട്ടി ,ഓടി അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി .
“മരിയമോൾക്ക്‌ മേടിച്ച തത്തയാണോ ?”
“അവരെവിടെപോയി ?”എനിക്ക് ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“എവിടെ പോവാൻ. അവൾടെ അപ്പന്റെ അടുത്ത് ”
“എവിടെ ”
“ബാംഗ്ലൂർ ആയിരിക്കും ”
“പക്ഷെ ഇനി പോകുന്നില്ലന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ”
“എനിക്കറിയാൻ മേലാ, നീ പോയി വേറെ വല്ലോരോടും ചോദിക്ക് ”
അമ്മ തിണ്ണയിൽ നിന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് വിറക് പെറുക്കി ഇടുന്ന തിരക്കിലായി.
എനിക്ക് സങ്കടം നിയന്ത്രിക്കാൻ ആയില്ല. തുളുമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കണ്ണുനീർ താടിയിൽ വന്ന് എത്തി നോക്കി ചാടാൻ ഒരുങ്ങി നിന്നു. തത്ത എന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന് ചിറകിട്ടടിക്കുന്നു.
വെയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പ്രഭാതം.
ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ. ആ തത്തയെ ഒന്നു തലോടി, പിന്നെ പറത്തി വിട്ടു. അമ്മ അത് കണ്ട് നിവർന്ന് എന്നെ നോക്കി. മുറ്റത്തുനിന്ന് എന്നെ പിടിച്ച് അടുക്കള വാതില്പടിയിന്മേൽ ഇരുത്തി.
“ഇന്നലെ മാരിയേടെ അപ്പൻ വന്നാടാ. നീ പോയി കഴിഞ്ഞാ വന്നെ. അവളുടെ അമ്മ തിരിച്ചു പോകാൻ സമ്മതിച്ചെന്നു ”
ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കിയില്ല. തല കുമ്പിട്ടിരുന്നു. നോക്കിയാൽ നിയന്ത്രിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന അണക്കെട്ട് പൊട്ടും.
“ഒരു ആറുമണിയായി. അതു കഴിഞ്ഞപ്പം ആ പെണ്ണിനെ കാണാനില്ല. പിന്നെ എല്ലാരും കൂടെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങി ”
ഞാൻ തല കുനിച്ചിരുന്നു തന്നെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ചങ്കിടിപ്പ് ഒരു തേങ്ങലു പോലെ ഉയർന്നു പൊങ്ങി.
“പിന്നെ ഒരു ഒന്നര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് ആ അന്തോണിച്ചേട്ടന്റെ വീടിന്റെ മുകളീന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചു. നിന്റെ അപ്പനാ കണ്ടുപിടിച്ചു കൊടുത്തേ. ”

ഞാൻ ഞെട്ടി. അമ്മ തുടർന്നു.
“അത് കരഞ്ഞു നെരൊളിച്ചാ പോയേ
ഒരു പത്തു മണിയായി ഇവിടുന്ന് അതിനെയും കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ. കാറിലിരുന്നും കരച്ചിൽ കേൾക്കായിരുന്നു.
അമ്മ എന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ചു, എന്നിട്ട് കവിളത്ത് ഒരുമ്മ തന്നു.
അപ്പൻ അപ്പോൾ അവിടെ എത്തി.
“എന്താ രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിയോ രണ്ടും വഴക്ക് ”
“ഇതാ മരിയ മോള് പോയതിന്റെ തേങ്ങലാ മോന്. രണ്ടും നല്ല കൂട്ടായിരുന്നല്ലോ ”
അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ തല ഉയർത്തി.
“ദേ നിന്റെ അപ്പനാ അവളെ പിടിച്ചു കൊടുത്തത്, അവിടെ പോയി നിന്നു കര ”
അപ്പൻ ഒന്നു ചിരിച്ചു. അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി.
“എന്നാലും ആ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങാത്ത കൊച്ച് എങ്ങനെ താഴെ ചെന്ന് ആ വീടിന്റെ മുകളിൽ കയറിയാവോ ?”
“ഇവന്റെ കൂട്ടല്ലായിരുന്നോ” അമ്മ അടുപ്പ് ഊതിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മൂക്ക് തുടച്ച് അകത്തു പോയിരുന്നു. അമ്മ കഴിക്കാൻ വിളിച്ചിട്ടും ഞാൻ പോയില്ല.
സിമെന്റ് തേച്ച ആ തിണ്ണയിൽ ഞാൻ കുത്തിയിരുന്ന്തേങ്ങി .

അനിയത്തി എന്റെ അടുത്തു വന്നു. ഞാൻ അവളെ ഒരു കൈകൊണ്ടു ചേർത്ത് പിടിച്ച് കരഞ്ഞു .
“ദേ അമ്മേ ചേട്ടായി കരയുന്നു ”
“അവന്റെ താടിക്കിട്ട് ഒരു തട്ട് കൊടുക്കടീ ”
അവൾ തന്റെ ചെറു കൈയ്യാൽ എന്റെ മുഖത്ത് പതിയെ അടിച്ചു, എന്നിട്ട് ചിരിച്ചു. ഞാനും ചിരിച്ചു.
കരച്ചിൽ ഒതുക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട്. അവളുടെ മുഖം ഓർക്കുംതോറും എന്റെ സങ്കടം കൂടിവന്നു.

വൈകിട്ട് മരിയയുടെ വല്യപ്പൻ, പാപ്പൻ ചേട്ടൻ മുറ്റത്തു വന്നു.
അപ്പന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഇതെന്നാ പാപ്പാ “.
“മരിയാമോള് തന്നതാ കുട്ടന് കൊടുക്കാൻ. അവൾടെ ഡാഡി കഴിഞ്ഞ ബര്ത്ഡേക്കു കൊടുത്ത ഗിഫ്റ്റാണെന്നു പറയാൻ പറഞ്ഞു ”
“കുട്ടാ “.അപ്പൻ വിളിച്ചു
അവൾ എനിക്ക് തന്നിട്ടു പോയ ആ സമ്മാനം ഞാൻ കണ്ടു. ഒരു വലിയ വെളുത്ത ഫുട്ബാൾ.
ഞാൻ അടുക്കള വാതില്പടിയിന്മേൽ ചെന്ന് അതും പിടിച്ച് അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കി ഇരുന്നു. ആ രണ്ടാം നിലയിലെ പനിനീർ ജാലകത്തിലേക്ക്.
******************

ദേഹി 

ദേഹി

നഗ്നമായിരുന്ന അവളുടെ ശരീരം മറച്ചിരുന്നത് കാൽമുട്ട് വരെ നീണ്ടു കിടന്നിരുന്ന മുടികൊണ്ടായിരുന്നു .രക്തപ്രസാദം ഇല്ലാത്ത ആ മുഖത്ത് സ്ത്രൈണത ഒട്ടും നിഴലിച്ചിരുന്നില്ല .തുടകളിലൂടെ രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു .

അവൾ ഇമ വെട്ടാതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു .ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം.

“ആരാണ് നീ ”

ഉത്തരം തരാതെ വീണ്ടും അതെ നോട്ടം .

ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച് ആ മുഖത്തൊന്നു സ്പർശിക്കാൻ ഒരുങ്ങി .

തലയുടെ പിന്നിൽ ആരോ സൂചികൊണ്ട് കുത്തുന്നതു പോലെ .ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തല വെട്ടിച്ചെഴുന്നേറ്റു .ശരീരം വിയർത്തൊലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .സമയം പന്ത്രണ്ടര .

ഒരു മണിക്കൂർ മുൻപ് കത്തിച്ചു വച്ച മെഴുകുതിരി അണയുന്നതിനു മുൻപ് ആരെയോ കാത്തു നിൽക്കുന്നതുപോലെ .

പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു .വേറൊരു തിരിയെടുത്തു അലിഞ്ഞു തീരാറായ തിരിയുടെമേൽ കുത്തിനിറുത്തി കത്തിച്ചു .

പുസ്തകത്താളിൽ നേരത്തെ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് രക്തത്തിന്റെ നിറം കിനിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി .

ശബ്ദമില്ലാത്ത ,ശബ്‌ദിക്കാൻ സ്വാതന്ത്രമില്ലാത്ത ,മറ്റുള്ളവരുടെ താൽപര്യങ്ങൾക്കു മാത്രം ഉപയോഗ്യമാകേണ്ട ഒരു യുവതിയുടെ കഥയാണത് .എനിക്കറിയാത്ത പേരുപോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ .

ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ശരീരം മാത്രമേ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു .അവൾ ആത്മഹനനം ചെയ്ത് തന്റെ ആത്മാവിനെ സ്വയം മോചിപ്പിച്ചു ,ശരീരം മറ്റുള്ളവർക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് .

‘അവളെയാണോ ഞാനിപ്പോൾ കണ്ടത്?’

തലയുടെ പിന്നിലെ വേദന വർധിച്ചു വന്നു .

പേരില്ലാത്ത അവൾക്കു ഒരു നാമം വേണമെന്ന് ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചു.

‘അവളെ എന്താണ് വിളിക്കേണ്ടത് ?’ഞാൻ ഓർത്തു .

കത്തിജ്വലിച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ തിരി കാരണമില്ലാതെ പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞു .

ആ ഇരുട്ടിന്റെ നിഗൂഢതയിൽ ഒരു മധുരശബ്ദം എന്റെ കാതിൽ പതിഞ്ഞു .

“ദേഹി”

തലയുടെ പിന്നിലെ വേദനയും ആ സ്വരത്തിനൊപ്പം അലിഞ്ഞില്ലാതായി.

*************************

ഒരു മഹാന്റെ ചരിതം 

*ഒരു മഹാന്റെ ചരിതം*

നിങ്ങൾക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ കഥയാണിത് .അവൻ എന്നെപോലെയോ നിങ്ങളിൽ ആരെയെങ്കിലും പോലെയോ അല്ല .അവനെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചത് ഒരു പ്രത്യേക കഴിവ് പ്രധാനം ചെയ്തുകൊണ്ടായിരുന്നു .ഈ പ്രത്യേക കഴിവ് സിദ്ധിച്ചവർ വളരെ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇവന്റെ സിദ്ധി അല്പം നല്ല രീതിയിൽ ഉയർന്നവയായിരുന്നു . ഒരിക്കൽ ഞാനവനോട് ,അവന്റെ ഈ കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ,ഒരു പഠനവിഷയം രൂപീകരിക്കുവാൻ വരെ ആവശ്യപ്പെടുകയുണ്ടായി .

അവൻ ഈ മേഖല അതായത് ഈ പഠനമേഖല രൂപീകരിച്ചെടുത്താൽ ,ആ മേഖലയുടെ പിതാമഹൻ ഇവൻ ,എന്നു നാളെ ലോകം വാഴ്ത്തുകയില്ലേ .നാളെ ലോകം അവനെ “ഹി ഈസ് ദി ഫാദർ ഓഫ് ദാറ്റ് സബ്ജെക്ട് ” എന്നു നാമം ചൊല്ലി വിളിക്കില്ലെന്നു ആര് കണ്ടു.

പക്ഷെ അവൻ അങ്ങനെ ഒരു പഠനമേഖല രൂപീകരിക്കുവാൻ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല .അവന് അതിൽ താല്പര്യം ഇല്ലെങ്കിൽ പോട്ടെ ,അവന്റെ കഴിവ് ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന വിഷയത്തെ ആസ്പദമാക്കി വളരെ നീണ്ട ഒരു ഗ്രന്ഥം തയ്യാറാക്കുവാൻ ഞാൻ രണ്ടാമതായി അവനോടു അപേക്ഷിച്ചു . കുറെ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ,പ്രമാണസൂത്രങ്ങളും ,സാങ്കേതിക തത്വങ്ങളും ,സൂത്രസംജ്‌ഞതകളും ഒക്കെ ചേർന്ന നീണ്ട ഒരു ഗ്രന്ഥം അവന്റെ കഴിവിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന വിഷയത്തെ ആസ്പദമാക്കി രചിക്കാൻ പറഞ്ഞതിൽ അവൻ കണ്ടതുപോലെ ഒരു തെറ്റും ഞാൻ കണ്ടില്ല .

ഇതു പറഞ്ഞ എന്നോട് അവൻ കയർത്തു സംസാരിച്ചു .ഞാൻ അവനെ കളിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുവാണെന്നു .ഒരർത്ഥത്തിൽ ആർക്കായാലും അങ്ങനെയേ ആദ്യം തോന്നൂ ,അവനെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല .

*****************

ഇനി എന്റെ സുഹൃത്തായ ,ഈ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ,അത് എവിടം വരെ എത്തിനിൽക്കുന്നുവോ അവിടം വരേയ്ക്കും ഒന്ന് ശീഘ്രത്തിൽ എത്തിനോക്കാം .

ഈ പ്രത്യേക കഴിവ് സിദ്ധിച്ച മഹാൻ ,ഞാൻ അങ്ങനെയേ വിളിക്കൂ ,ഞാൻ ജനിച്ച വർഷം തന്നെയാണ് ജനിച്ചത് .അതിവിടെ പറയേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ ? ഇല്ല .എങ്കിലും ഒരു മഹാനല്ലേ ,ഞാൻ ജനിച്ച വർഷം തന്നെയാണ് ജനിച്ചത്, ഞാൻ പറയും . അങ്ങനെ ഈ മഹാൻ ജനിച്ചപ്പോൾ ഒരു കണ്ണ് തുറന്നു പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നത് .അതും അവനെ തലയ്ക്കു പിടിച്ചിറക്കിയതോ ഒരു ലേഡി ഡോക്ടർ . അന്ന് അതൊരു സാധാരണ സംഭവമായെ നമുക്ക് തോന്നൂ .പക്ഷെ ആ മഹാന്റെ സുഹൃത്തായ എനിക്ക് ഇന്നിത് കേട്ടപ്പോൾ അതിൽ ആശ്ചര്യപ്പെടാൻ തക്ക കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് തോന്നി .അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൂമിയിലേക്കുള്ള അവതാരനിമിഷം കണക്കിലെടുക്കാതെ ,ഒരു പതിനെട്ടു തികഞ്ഞ ചെറുക്കൻ തന്റെ ഒരു കണ്ണ് മാത്രം തുറന്നു പിടിച്ചു ഒരു സ്ത്രീയെ പെട്ടന്നൊന്ന് നോക്കിയാൽ ആ നോട്ടത്തിനു എന്താവും നാമം ?

ഞാൻ കൂടുതൽ കാടു കയറുന്നില്ല .ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയെ ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്തു എന്നു വരും നാളെ .അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനം ഒഴിവാക്കുക .പക്ഷെ ഒരു കാര്യം മറക്കരുത് ,ആ മഹാൻ ഞാൻ ജനിച്ച വർഷം തന്നെയാണ് ജനിച്ചത് .

അങ്ങനെ എനിക്ക് അവ്യക്തമായ ചില വര്ഷങ്ങളിലൂടെയും അതിനിടയിലെ സംഭവവികാസങ്ങളിലൂടെയും കടന്നു പോയ മഹാൻ എത്തിച്ചേർന്നത് എനിക്ക് പരിചതമായ ഒരു സി ബി എസ് ഇ സ്കൂളിലെ നാലാം ക്ലാസിൽ ആണ് .

അവിടെ വച്ചാണ് ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തായ ഈ മഹാനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് .

വളരെ പെട്ടെന്നൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവുകൾ വർണ്ണിച്ചെടുക്കാൻ ആർക്കുന്നല്ല ആർക്കും സാധിക്കില്ല .പക്ഷെ ആ കഴിവുകൾ അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തിയത് എന്റെ മുന്നിൽ മാത്രമാണ് .

വീട്ടിലേക്കു ഒന്നിച്ചാണ് കുറുക്കു വഴികൾ താണ്ടി ഞാനും മഹാനും പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്.ഒരു ദിവസം എന്നെ ഞെട്ടിപ്പിച്ച,മനുഷ്യ മനസാക്ഷിയെ നടുക്കുന്ന ഒരു സത്യം അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തി.

“ഡാ ആ യ്ഞ്ചൽ ഇല്ലേ ,അവളെ എനിക്കിഷ്ടമാഡാ .അവളൊരു സുന്ദരിയാ”

അതു കേട്ടിട്ട് അടുത്ത് കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന മീനച്ചിലാറ്റിലേക്കു എടുത്തു ചാടിയാലോ എന്നു വരെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു .ആരും നോക്കാനും സംസാരിക്കാനും ധൈര്യപ്പെടാത്തതും,വെറുക്കുന്നതും ,തൊട്ടാൽ ഏറ്റവും അശുദ്ധി പകർത്തുന്നതുമായ ആ ജന്തുവിനെ എന്റെ ഇന്നത്തെ മഹാനായ കൂട്ടുകാരൻ അന്ന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനോ പരിഭ്രമിക്കാനോ ഒന്നുമില്ല .

അന്ന് ഞങ്ങൾ ആൺകുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക വിവേചനം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു .പെൺകൊടികളെ തൊടാനോ പെൺകൊടികൾ സ്പർശിച്ച ഒരുവനെ സ്പർശിക്കാനോ ഞങ്ങൾക്ക് പാടില്ലായിരുന്നു .മറിച്ചു സംഭവിച്ചാൽ അവൻ അശുദ്ധനാകും അല്ലെങ്കിൽ അവന് എതിരായ ,നിഷേദാത്മകമായ ഒരു സുശക്തഫലം സംഭവിക്കും .അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ കരുതലോടെയും അപായബോധത്തോടെയുമാണ് അന്ന് ഞങ്ങൾ സ്കൂളിൽ കഴിഞ്ഞുപോയത്.

പക്ഷെ ഇതിലൊന്നും കാര്യമായ കാര്യമൊന്നും ഇല്ലെന്നു ബോധമുള്ള ഒരാളെ അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു .അത് ഈ മഹാനാണ് .അദ്ദേഹത്തിന് ക്ലാസിലെ എല്ലാ പെൺകൊടികളെയും ഒരുപോലെ ഇഷ്ടമാണ് ,പ്രത്യേകിച്ച് യ്ഞ്ചൽ.

പിന്നെ ആ ഇഷ്ടം ഫോർത് ബിയിലെ സ്നേഹയിലേക്കും ,ഫോർത്തു സിയിലെ രേഷ്മയിലേക്കും കൂടുമാറി ചലിച്ചു .അന്ന് മഹാനെ ഞാനൊരു വലിയ മാനസിക രോഗിയായി കണക്കാക്കി .

“നിനക്ക് വട്ടാണ് “എന്ന് ഞാൻ മഹാനോട് പറയാത്ത ദിവസങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു അന്ന് .എന്റെ വിവേകരഹിതമായ വാക്കുകൾക്ക് ഇന്ന് ഞാൻ പരസ്യമായി ഖേദിക്കുന്നു .

തന്നെയുമല്ല അന്ന് മഹാൻ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയ ഞങ്ങൾ നികഴ്ത്തിപ്പാടിയ ഏയ്ഞ്ചൽ പിന്നീട് ഞങ്ങൾ മുഴുവന്റെയും സ്വപ്നലോകത്തെ മുടിചൂടാ നായികയായി ഞങ്ങൾ വാഴ്ത്തിപ്പാടി .

അന്നെനിക്ക് മനസിലായി അയാൾ ഒരു മനസികരോഗിയല്ല വലിയൊരു സംഭവം ആണെന്ന് .പക്ഷെ പിന്നീട് എല്ലാവരും അവളെ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയ നാൾ മഹാൻ ആ കുലാംഗനയ്ക്ക് ഒരു പുല്ലു വില പോലും കല്പിച്ചില്ല .കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ അന്ന് അതിലും നയനസുഭഗമായ മറ്റൊരു ചെന്താമരയുടെ ചുവട്ടിൽ ആയിരുന്നു . പക്ഷെ ആ താമരയെ അധികം വൈകാതെ മറ്റു ചില ശ്രേഷ്ഠന്മാർ നോട്ടമിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു .പക്ഷെ ആ താമരയുടെ സ്വന്ദര്യത്തെ ആദ്യം കണ്ടെത്തിയത് മഹാൻ ആയിരുന്നു എന്ന കാര്യം അറിയുന്ന വ്യക്തി ഞാൻ മാത്രമാണ് .മഹാൻ എല്ലാം രഹസ്യമാക്കി .ഒൻപതാം ക്ലാസിൽ യോഗ ക്ലാസിൽ വച്ച് സ്കൂളിൽ ഏറ്റവും സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു കന്യകയെ അദ്ദേഹം എനിക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു തന്നു .അതുകൊണ്ട് അന്ന് മഹാനൊപ്പം ഞാനും ആ കുമാരിയുടെ സൗന്ദര്യം ആവോളം നുകർന്നു .അധികം വൈകാതെ അവളെയും മഹാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു ,കാരണം ആ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവളെയും നോട്ടമിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു .പക്ഷെ ഞാൻ എന്റെ കാഴ്ച്ച പിൻവലിക്കാൻ പോയില്ല .മഹാൻ അപ്പോൾ അവൾക്കും പുല്ലു വില കല്പിക്കാത്തതിന്റെ കാരണം ഞാൻ തിരക്കിയപ്പോൾ മഹാൻ പറഞ്ഞത്

“അവളുടെ പുതുമ നഷ്ടപ്പെട്ടെടാ എന്നാണ്”

അദ്ദേഹം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

മഹാന്റെ ഒരു ശിഷ്യനായാലോ എന്ന് ഞാൻ ആശിച്ചു.പക്ഷെ മഹാൻ ആരുടേയും ഗുരു ആകാനോ ശിഷ്യന്മാരെ സ്വീകരിക്കുവാനോ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു .അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ തന്റെ മറ നഷ്ടമാകും എന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു .എന്നും അദൃശ്യനായി ഇരിക്കുവാനാണ് എന്റെ സുഹൃത്തായ മഹാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് .എന്നെ മാത്രം അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കണേ എന്ന് പലവുരു ഞാൻ മഹാനോട് അപേക്ഷിച്ചു .എന്റെ അപേക്ഷയുടെ സമ്മർദ്ദം അസഹനീയമായപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു . അങ്ങനെ മഹാന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ശിഷ്യനായി മാറി ഈ ഞാൻ .അദ്ധേഹത്തിന്റെ കലാപാണ്ഡിത്യം വൈകാതെ എനിക്കും ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന .പല വിദ്യകളും അദ്ധേഹത്തിന്റെ പക്കൽ നിന്നു ഞാൻ ഹൃദ്യസ്ഥമാക്കി .

തന്റെ പ്രവർത്തന രീതികൾ ആർക്കും വെളിപ്പെടുത്തരുതെന്നു അദ്ദേഹം താക്കീത് നൽകി .പക്ഷെ സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒരു നല്ല ശിഷ്യൻ ആയിരുന്നില്ല ഞാൻ .എനിക്കു ലഭിച്ച അറിവുകളെ ഒരു തുറന്ന പുസ്തകം പോലെ എല്ലാവരുടെയും മുൻപിൽ അവതരിപ്പിച്ചു .അത്ഭുതമെന്തെന്നു പറയട്ടെ ഇതറിഞ്ഞ എന്റെ ഗുരുവായ മഹാൻ കയർത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല .എന്നെ ശാസിച്ചുമില്ല .അറിവില്ലാത്തവർക്കു അതു പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടതാണെന്ന മഹത്തായ കാര്യം മഹാനുമറിയാം ,അതുകൊണ്ടാണല്ലോ അദ്ദേഹം ഒരു മഹാനായി മാറിയത് .പക്ഷെ അദ്ദേഹം സ്വയമേ അതിനു തയ്യാറല്ലായിരുന്നു .മറിച്ചായാൽ തന്റെ മറ നഷ്ടപ്പെടും എന്നോർത്ത് അദ്ദേഹം വ്യസനിച്ചു .

മഹാന്റെ ശിഷ്യനായതിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ധാരാളം ശിഷ്യന്മാരെ കിട്ടി .സ്കൂളിലും നാട്ടിലും എന്റെ വിദ്യകൾ അറിഞ്ഞു ഭോഷന്മാർ ഓടിയെത്തി .അവർക്ക് ഞാനെന്റെ അറിവും കഴിവും വെളിപ്പെടുത്തി .എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു .പക്ഷെ മഹാന്റെ മുൻപിൽ ഞാനും വെറുമൊരു ശ്രേഷ്ഠൻ മാത്രമായിരുന്നു .

ഇനി മഹാന്റെ ചില വീരകൃത്യങ്ങളിലേക്കു ഞാൻ കടക്കട്ടെ .ഞാൻ പറഞ്ഞുവല്ലോ എന്റെ അറിവിൽ മഹാന്റെ ആദ്യ പ്രണയം യ്ഞ്ചൽ ആയിരുന്നു .

എന്റെ അറിവിൽ .

ഞാനതിനെപ്പറ്റി കൂടുതൽ ഒന്നും അന്വേഷിച്ചിരുന്നില്ല .മഹാന് അത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ഇഷ്ടവുമല്ലായിരുന്നു .മഹാൻ ഞാനറിയേണ്ടത് മാത്രം വെളിപ്പെടുത്തും .

ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിൽ ആദ്യം ഹസ്തമൈഥുനം എന്ന വിദ്യ ആദ്യം ഗ്രഹിച്ചെടുത്തത് എന്റെ സുഹൃത്തായ മഹാനായിരുന്നു .അതും ഏഴാം ക്ലാസിൽ വച്ച് .അതെന്നോട് അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തിയത് ഒൻപതാം ക്ലാസിലെ ജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രത്യുത്പാദന ക്ലാസിലും .അദ്ദേഹം ഒരു കഥാരൂപേണ എന്നോട് പറഞ്ഞു .

ഞാൻ മഹാന്റെ വിവരണങ്ങളിലേക്കു കടക്കട്ടെ .അങ്ങനെ ആദ്യമായി ഹസ്തമൈഥുനം വെളിപ്പെട്ട സമയത്ത് മഹാന് തന്റെ ഉള്ളിലെ അനാവശ്യമായ ചലം നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടതായാണ് തോന്നിയത് എന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു .പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ എല്ലാം മഹാൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഈ വിദ്യവഴി അനാവശ്യമായ ചലം നീക്കം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി .പിന്നീട് കുറച്ച് നാളുകൾകൂടി കഴിഞ്ഞാണ് മഹാൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ചലത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചു മനസിലാക്കിയത് .അന്നാണ് അതിനെ അഭ്യസ്തവിദ്യർ ശുക്ലം ,രേതസ്സ് എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്ന ഒരുവന്റെ മഹത്തായ പ്രത്യുത്പാദന സ്വത്താണെന്നു മഹാൻ മനസിലാക്കിയെടുത്തത് .

മഹാൻ അതിനെപറ്റി ഒരു വലിയ ക്ലാസ്സ്‌ തന്നെ എടുക്കുകയും ചെയ്തു .അന്ന് ഋതുമതികളാകുന്ന പെണ്കുട്ടികളെപ്പറ്റിയും മഹാൻ വ്യക്തമാക്കി .

ഇനി മഹാന്റെ സൗന്ദര്യ ആസ്വാദന രീതിയിലേക്ക് കടക്കാം .പെൺകുട്ടികളുടെ മാറും മറവും നോക്കി നടക്കുന്ന നോക്കി നടക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠന്മാരിൽ നിന്ന് ഏറെ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായ മഹാൻ .മഹാന്റെ സൗന്ദര്യ ആസ്വാദനം എന്നാൽ മറ്റു ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ പോലെ ചില പ്രത്യേക ഘടകങ്ങൾ മാത്രം വീക്ഷിക്കുക,ഒരാളുടെ നേരെ നൂറോളം ശ്രേഷ്ഠനേത്രങ്ങൾ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുക എന്നല്ല ,സൗന്ദര്യം വേർതിരിച്ചറിയുക എന്നതായിരുന്നു .

ഈ നിമിഷം മഹാൻ എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തട്ടെ .

“ഓരോരുത്തരിലും ഓരോ തരം സൗന്ദര്യം ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട് .കറുപ്പിന് കുറവ് വെളുപ്പിന് കൂടുതൽ എന്ന അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് എല്ലാ പൂമാന്മാരും കണക്കു കൂട്ടിയിരിക്കുന്നത് .അതുപോലെ ചില ഘടകങ്ങളുടെ അളവ് നോക്കിയും അവർ സൗന്ദര്യത്തെ വിധിക്കുന്നു .അതു തെറ്റാണു .ഓരോ നരനിലും നാരിയിലും ഒരു പ്രത്യേക സൗന്ദര്യം ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടാകും .ആന്തരികമായ സൗന്ദര്യമല്ല ഇവിടെ ഉദ്ദേശിച്ചത് ,ബാഹ്യമായ ,ശരീരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം .എല്ലാവരുടെയും സൗന്ദര്യം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും ,പക്ഷെ ആരും അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല , കാണുന്നില്ല .അതു കണ്ടെത്തണം .കണ്ടെത്തി കഴിഞ്ഞാൽ ആരെയും നമുക്ക് അവഗണിക്കുവാൻ സാധിക്കാതെ വരും.”

മഹാന്റെ ഈ വാക്കുകൾ എന്നെ വളരെയധികം ചിന്തിപ്പിച്ചു .നരനിലും നാരിയിലും പ്രത്യേക സൗന്ദര്യം ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട് ,അത് കണ്ടെത്തണം എന്ന് പറഞ്ഞുവെങ്കിലും നാരിയിൽ ഉള്ള സൗന്ദര്യം വിവേചിച്ചറിയാനുള്ള പ്രാഗൽഭ്യം ആണ് മഹാൻ പ്രധാനമായും ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്നു ഞാൻ ഊഹിച്ചു കണ്ടെത്തി .

മഹാൻ എല്ലാവരെയും പ്രണയിച്ചു ,ആ പ്രണയം അനുരാഗം മാത്രമായിരുന്നു ,ആസക്തി ആയിരുന്നില്ല .മഹാൻ ചിലരെ കുറേയധികമായി പ്രണയിച്ചിരുന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാമായിരുന്നു .പക്ഷെ ആ പ്രണയങ്ങളെ പൂർത്തീകരിക്കുവാൻ മഹാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല .യഥാർത്ഥ പ്രണയം വേഗം കൈവന്നാൽ തന്റെ മറ നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടി വരും എന്നായിരുന്നു എന്റെ സുഹൃത്തായ മഹാന്റെ എപ്പോഴുത്തെയും ഭയം .

സൗന്ദര്യം ആവോളം ആസ്വദിക്കാൻ അതിനുശേഷം സാധിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്ന് മഹാൻ ഭയപ്പെട്ടു .പക്ഷെ എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായ മഹാന് എന്നാണ് തന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രണയം കണ്ടത്തേണ്ടത് എന്ന അറിവുണ്ടായിരുന്നു .ആ ദിവസത്തേക്ക് വേണ്ടി മഹാൻ അധികം ഒന്നും കാത്തു നിൽക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല .കാരണം അന്ന് മഹാന് തന്റെ കഴിവുകളും പ്രവർത്തികളും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരും .

മഹാന്റെ സൗന്ദര്യ ആസ്വാദന രീതിയാണല്ലോ നമ്മൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് .

ഒരു കാമിനിയുടെ മുടി തുടങ്ങി കാൽവിരലുകൾ വരെ ചലിച്ചു നിൽക്കുന്നതാണ് മഹാന്റെ സൗന്ദര്യ ആസ്വാദനം .ചില ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കത് വ്യക്തമാക്കാം .

ഒരിക്കൽ ഒരു കാര്യപരിപാടിയോടനുബന്ധിച് നാടകം അഭ്യസിക്കുന്ന വേളയിൽ ഓർഗൻ വായിക്കുവാൻ ഒരു പെൺകൊടി എത്തിയിരുന്നു .എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായ മഹാൻ കണ്ടെത്തിയത് ആ സംഗീതോപകരണത്തിൽ നിന്ന് അവൾ പുറപ്പെടുവിച്ച മധുര ധ്വനിയോ അവളുടെ മറഞ്ഞതും തെളിഞ്ഞതുമായ സൗന്ദര്യമോ അല്ല.

മഹാന്റെ നയനങ്ങളിൽ പതിഞ്ഞത് ആ പെൺകൊടിയുടെ മനോഹരമായ കരമാംഗുലികൾ ആണ് .

“ഡാ നീ അവളുടെ വിരലുകൾ കണ്ടോ”

“ആ കണ്ടു ,എന്തെ?”

“നഖങ്ങൾ കണ്ടോ?”

“മ്ം .കണ്ടു ”

“എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി ഇല്ലേ”

ശരിയാണ് ,ഞാൻ അന്നു വരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായ വിരലുകൾ അവയാണെന്നു എനിക്ക് തോന്നി .ഇനിയിപ്പോ തോന്നിയില്ലെങ്കിലും മഹാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്കൊരെതിർപ്പും ഇല്ല .

മറ്റൊരവസരത്തിൽ മഹാന് ഒരു യുവതിയിൽ മനോഹരമായി തോന്നിയത് അവളുടെ ഇടനീളം ആയിരുന്നു .ഞാൻ അങ്ങനൊരു കാര്യത്തെ പറ്റി തന്നെ ആദ്യമായിട്ടാണ് കേൾക്കുന്നതു പോലും .

“അതെന്താണ് ”

ഞാൻ ഒരു സന്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു .

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തിട്ട് ഈ മടയന് ഒന്നും അറിഞ്ഞൂടല്ലോ ദൈവമേ എന്ന ഭാവത്തിൽ എനിക്കത് വിവരിച്ചു തന്നു .

“ഇടനീളം എന്നാൽ ഒരു കാമിനിയുടെ മാറിനും അരക്കെട്ടിനും മദ്ധ്യേ നിൽക്കുന്ന പ്രതലത്തിന്റെ മൊത്ത നീളം”

അതുപോലെ കാലിന്റെയും പാദങ്ങളുടെയും സൗന്ദര്യവും ,കണ്ണുകളുടെയും കാതുകളുടെയും ചുണ്ടുകളുടെയും പ്രത്യേകവും അസാധാരണവുമായ സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റിയും അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു .അതുപോലെ നല്ല വലിപ്പവും ആകൃതിയും നിറവും ഉള്ള വിരളമായ അധരങ്ങളോട് കൂടിയ കാമിനികൾ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം തന്നെയാണ് മഹാന്റെ മുൻപിൽ .

ഇതോടെ എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായ മഹാന്റെ ചരിതത്തിനു വിരാമം കുറിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുകയാണ് ഞാൻ .അത് ഞാൻ വിവരിക്കുകയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ കടലാസ്സ് തുണ്ടുകളിൽ ഒതുക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല. അതിനു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തന്നെ എഴുതേണ്ടി വരും . പിന്നെ ഇതു വായിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് ഈ കഴിവിനെ ‘വായിനോട്ടം’ എന്ന് വിലകുറച്ചു വിളിക്കുവാൻ തോന്നും.അല്ലെങ്കിൽ ഇതിനു ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ വിളിക്കുന്നത് വായിനോട്ടം എന്നാണെന്നും ഇവന്മാരെ പോലുള്ളവർ വായിനോക്കികൾ ആണ് എന്നും മറ്റും പറയുന്നവർക്ക് മനസിലാക്കുവാനും ഗ്രഹിച്ചെടുക്കുവാനും വേണ്ടി ഞാൻ ചില വരികൾ കൂട്ടി ചേർക്കട്ടെ .

എന്റെ ശിഷ്യന്മാരിൽ പെട്ട ചിലരും ഇതിനെ അത്തരം അനാവശ്യവും അല്ലെങ്കിൽ ഹീനവുമായ വാക്കുകളാൽ നാമകരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി .

ഇതറിഞ്ഞ ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായ മഹാനോട് ഇക്കാര്യം വെളിപ്പെടുത്തി .മഹാൻ പറഞ്ഞത് ഇതാണ്. “ഈ കഴിവിനെ അല്ലെങ്കിൽ പ്രവർത്തിയെ ചില ശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ നീചവും ഹീനവുമായ പ്രവർത്തികളോട് തുലനം ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കരുത്.നമ്മുടെ സൗന്ദര്യ ആസ്വാദനത്തെ എതിർത്ത് സൗന്ദര്യത്തെ ചൂഷണം ചെയ്ത് സദാചാരം വീമ്പിളക്കി നടക്കുന്നവന്മാരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ ഗണത്തിൽ പെടുന്നവർ .അവരുടെ പ്രവർത്തികളാണ് ഇത്തരം നാമങ്ങളിലൂടെ അറിയപ്പെടുന്നത് .സൗന്ദര്യ ആസ്വാദനം ഏതൊരു മനുഷ്യനും പറഞ്ഞിട്ടുള്ള,അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വസ്തുതയാണ് .അത് പുരുഷനായാലും ശരി സ്ത്രിയായാലും ശരി .സൗന്ദര്യത്തിന്റെ മൂല്യനിർണ്ണയം നടത്തുക മാത്രമാണ് നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് .ഭൂമിയിൽ സൗന്ദര്യമുള്ള ഏതൊരു വസ്തുവിനെയും നമ്മൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു പ്രണയിക്കുന്നു .ഓരോ പൂവിനും ഓരോ സൗന്ദര്യമാണ് .പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യം,മൃഗങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം ,കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം,ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും സൗന്ദര്യം ,നരന്റെയും നാരിയുടെയും സൗന്ദര്യം ,അവ ആസ്വദിക്കുവാനുള്ളതാണ് .ഈ വെറും സൗന്ദര്യ ആസ്വാദനത്തെ ശൃംഗാരന്മാരായ ശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ പ്രവർത്തികളുമായി ഒരിക്കലും താരതമ്യം ചെയ്യുവാൻ പാടില്ല .

ഇതാണ് ആ വാക്കുകൾ .

എന്റെ വാക്കുകൾ ആകുന്ന ഈ അക്ഷരങ്ങളെ ഉപസംഗ്രഹിക്കുന്നതിന് മുൻപായി നിങ്ങൾക്ക് അത്ഭുതം ഉളവാകുന്ന ഒരു കാര്യം കൂടി ചേർക്കട്ടെ .

ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തിയ എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായ മഹാൻ പെൺകുട്ടികളുമായി അടുത്തിടപെഴുകാത്ത ഒരു സാധു മനുഷ്യൻ ആയിരുന്നു.പെൺകൊടികളുടെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനല്ലാതെ അവരോടു ഒരു സംസർഗം പുലർത്താൻ എന്റെ സുഹൃത്തു ശ്രമിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല .ചിലപ്പോൾ അതിനുള്ള കഴിവ് അദ്ദേഹത്തിന് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നു വേണം പറയാൻ .സുന്ദരനും സർവ്വോപരി മാന്യനുമായ ഈ മഹാനെ പറ്റി പെൺകൊടികൾ അപലപിച്ചത് ‘അവൻ ആരുടേയും മുഖത്ത് പോലും നോക്കില്ല’ എന്നാണ് .മഹാൻ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത മറയുടെ അനന്തര ഫലമായാണ് എനിക്ക് അതിനെ പറ്റി തോന്നിയത് .പ്ലസ് ടു പാസ്സായി മഹാൻ സ്കൂളും നാടും വിട്ടതിനു ശേഷം ,ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധം വേർപെട്ടെങ്കിലും സുഹൃത്ത് ബന്ധം നിലനിന്നിരുന്നു .

കുറച്ചു നാളുകൾക്കു മുൻപ് ,മഹാൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രണയത്തെ കണ്ടെത്തിയെന്നും തന്റെ കഴിവുകളെ മൂടി വയ്ക്കുവാൻ പോവുകയാണെന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞു .

എന്നിൽ ഇത് ചെറിയ വ്യസനം സൃഷ്ടിച്ചെങ്കിലും പെൺകുട്ടികളോട് അടുത്തിടപെഴുകാത്തവനും സർവ്വോപരി മാന്യനുമായ മഹാൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രണയം കണ്ടെത്തിയതിൽ ഞാൻ വിസ്മയിച്ചു . മറകൾ നീക്കം ചെയ്യേണ്ട സമയം എത്തപ്പെട്ടു കാണും . മഹാൻ അപ്പോഴും ഒരു മഹാനായി തന്നെ എനിക്ക് തോന്നി .

ഇപ്പോഴും ഇതൊന്നുമറിയാതെ ഒലിപ്പിച്ചും ശൃംഗരിച്ചും തേച്ചും മിനുക്കിയും കുറെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരും ശ്രേഷ്ഠത്തികളും നമ്മുടെ ഇടയിൽ നടപ്പുണ്ട് .

എന്റെ സുഹൃത്തും ഗുരുവുമായിരുന്ന മഹാൻ ഒരു മഹാനാണെന്നു നിങ്ങൾക്കു ബോധ്യപ്പെട്ടോ ഇല്ലയോ എന്നെനിക്കറിയില്ല, എങ്കിലും മഹാൻ ഒരു മഹാൻ തന്നെയാണ് (ഇതിൽ മഹാന്റെ ജനന സമയത്തെ നിഷ്കളങ്കതയെ ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്തതായി നിങ്ങൾക്ക് ആദ്യ വിവരണങ്ങളിൽ തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ,ആ കഥ മഹാന്റെ ശിഷ്യൻ ആയതിനു ശേഷം മഹാന്റെ അവതാര ലക്ഷ്യത്തെ മുൻനിറുത്തി ഞാൻ കെട്ടി ചമച്ച ഒരു കള്ളകഥയാണ് .എല്ലാവരും പൊറുക്കണം.ഇനി അഥവാ ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല ), ഓർക്കുക മഹാൻ ഞാൻ ജനിച്ച വർഷം തന്നെയാണ് ജനിച്ചത് .

………………ശുഭം……………..

പാഴ്ച്ചെടി 

1/12/13

       പാഴ്ചെടി 

*************************

‘ഇന്ന് രാവിലെ കിണറിന്റെ വിളളലിൽ ഒരു പാഴ്ചെടിയെ ഞാൻ കണ്ടു ‘.പ്രഭാതത്തിന്റെ കുളിർമയിലും,പ്രസരിപ്പിലും അത് ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയെപോലെ നിന്നു .

        അതിന്റെ നാമ്പിൽ ഞാൻ  ഒരു കൊച്ചു മഞ്ഞുതുള്ളിയെ കണ്ടു .തന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കാൻ ഇനി നിമിഷങ്ങളെ ഉള്ളു എന്നു പറഞ്ഞ് അത് വിലപിക്കുന്നില്ല .എന്നാൽ ഇനിയുള്ള തന്റെ നിമിഷങ്ങളെ അത് മനോഹരമാക്കുന്നു .താൻ ആശ്രയിക്കുന്ന ആ ചെടിയെ തന്റെ തന്നെ ഇല്ലായ്മ കൊണ്ട് അത് സൗന്ധര്യമുള്ളതാക്കി തീർക്കുന്നു . ആ മഞ്ഞുതുള്ളി ആ ചെടിയിൽ ചാർത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരു വെണ്മുത്തു പോലെ എനിക്ക് തോന്നി .

     ആ ചെടിയുടെ മറ്റൊരു ഇലയിൽ ഞാൻ ഒരു കട്ടുറുമ്പിനെ കണ്ടു .’ആ ചെടി ജീവിതം അർഹിക്കുന്നുവോ’ എന്നു ഞാൻ ആ ഉറുമ്പിനോട് ചോദിച്ചു .എന്നാൽ ഉറുമ്പ് അതിവേഗം ആ പാഴ്ച്ചെടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി .

                      ആ ഇലയിൽ തന്നെ മറ്റൊരു ഉറുമ്പ് എന്തോ ചിന്താനിമഗ്‌ദ്ധനായി നിൽക്കുന്നു .എന്റെ ചോദ്യം ഏതിനോടും ആവർത്തിച്ചു  അത് മറ്റൊരു കൊച്ചു ചുവന്ന ഉറുമ്പിന്റെ കാതിൽ എന്തോ രഹസ്യം പറഞ്ഞിട്ട് പൊയ്‌കളഞ്ഞു .തന്റേടമില്ലാത്ത,ഭയപ്പെടുന്ന ഒരു വർഗ്ഗത്തെ പോലെയാണ് ഞാൻ ആ കറുത്ത ഉറുമ്പുകളെ കണ്ടത് .

       ഞാൻ ആ കൊച്ചു ചുവന്ന ഉറുമ്പിനോട് അവൻ എന്താ പറഞ്ഞതെന്ന് തിരക്കി.അത് എന്നെ നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു.                    “ആര് ജീവിക്കണം ,ആര് മരിക്കണം എന്നു തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ല എന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത് “അതും പോയി .

       ഒരു അഭിപ്രായം ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒന്നിൽ കൂടുതൽ പേരോട് ആരായാണം എന്നാണ് ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നത് .                ആ ചെടിയുടെ കൊഴിയാറായ ഒരു ഇലയുടെ തുമ്പിൽ തന്റെ വലയുടെ ഒരു തുമ്പ് ചേർത്തിരിക്കുന്ന ഒരു എട്ടുകാലിയെ അപ്പോഴാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്  .അത് എന്നെ നോക്കി .അതിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ദയനീയത എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു .                      എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും എട്ടുകാലി കൊഴിയാറായ ഇലയിൽ വല കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് ?  അതിനോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ ഞാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല .

              പ്രഭാതത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വരുന്ന വെയിലാകുന്ന ഉദയസൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളെ ,തന്റെ ഘാതകനെ ,ഓർത്തു ദുഃഖിക്കാതെ ശേഷിച്ച ജീവിതം വിശേഷപ്പെട്ടതാക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളി .

   പ്രഭാതത്തിന്റെ കുളിർമ ആസ്വദിക്കാൻ ഇറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുറുമ്പുകൾ .

   തന്റെ വല വിരിച്ച് ഭകഷണത്തിനായി അധ്വാനിക്കുന്ന ആ വിവർണ്ണത്തിലുള്ള എട്ടുകാലി . 

  ഈ പാഴ്ച്ചെടി തന്റെ ജീവിതം പലർക്കായി വച്ചു നീട്ടുന്നു .

      ഞാൻ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ആ ചെടിയെ ഒന്നു നോക്കി .അതിന്റെ തായ്ത്തണ്ടിൽ എന്റെ വിരലുകളോടിച്ചു.ആ വിള്ളലുകളിലേക്കു ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കി .

         പിന്നെ ആ ചെടിയെ പറിച്ച് എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു .ഈ ചെടി വളർന്നാൽ,എന്റെ കിണറിന്റെ മതിലിനു ആയുസ്സ് കുറയും എന്നെനിക്കു തോന്നി .

             ഞാൻ എന്റെ ചിന്തകളെയൊക്കെ ദൂരെയെറിഞ്ഞു .പിന്നെ ഒന്നൂടെ ആ വിള്ളലിലേക്ക് നോക്കി .നന്മ ചെയ്യുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും വീഴ്ചയില്ല എന്നത് സത്യമാണ്.അവർ മറ്റൊരു രീതിയിൽ ഉദിച്ചു വരും .                                                      ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ആ വിടവിനുള്ളിൽ ബാക്കി നിൽക്കുന്ന അതിന്റെ വേരിൽ നിന്ന് ആ പാഴ്ച്ചെടി വീണ്ടും മുളച്ചു പൊങ്ങും .ഈ പ്രപഞ്ചത്തിനു ,പ്രകൃതിക്ക് തന്റെ ജീവിതം സമർപ്പിക്കാൻ .

                   ശുഭം .

മാർഗം 

മാർഗം

“ഇരുട്ടിന്റെ പതനം വെളിച്ചത്തിന്റെ ഉയിർപ്പാണ്” ശങ്കു ആശാൻ എല്ലാരേയും നോക്കി പറഞ്ഞു.

ഒന്നും മനസിലാവാതെ ഒരരിക് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഭദ്ര..വാക്കുകളുടെ വിപരീതമെന്നോണം ഇരുണ്ട ആകാശം മഴ ചാറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു .ഓലക്കീറുകളുടെ ഇടയിലൂടെ അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളം ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..

“ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ നമുക്കു അവകാശപ്പെട്ടത് നാം തിരിച്ചു പിടിക്കണം ..ഇവിടെ ചെറിയവനെന്നോ വലിയവനെന്നോ ഇല്ല ..അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ചങ്ങലകളിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ് നമ്മളെ ..അതിന്റെ മറ്റേ അറ്റം ഏമാന്മാർ എന്നു നമ്മളെ വിളിപ്പിക്കുന്ന ആ നാറിയ വാഴികളുടെ കയ്യിലും ..ഇനിയും ക്ഷമിച്ചിരുന്നുകൂടാ. .ഈ കുട്ടിയെ ഏകയാക്കി അവർ ഇന്ന് .അതിനു കാരണം നമ്മൾ കൂടിയാണ് ..നമ്മുടെ മൗനം”.

ഭദ്രയുടെ നെറുകയിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു ..അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി ..ആ നിഷ്കളങ്ക നയനങ്ങൾ ഇരുണ്ടു കൂടി..

“നിങ്ങൾ തന്നെ പറയു ഇനി എന്തു പ്രവർത്തിക്കണം നാം” ..

“കൊല്ലണം”

കാലാകാലങ്ങളിൽ ഉള്ള മൗനത്തെ ഭേദിച്ച് അവിടെ ഒരു നിഷ്കളങ്ക ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

പുതിയൊരു കാലത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ മാർഗം അന്നു അവിടുന്നു ആരംഭിച്ചു .ഭൂതകാലത്തിന്റെ അജ്ഞതയെയും തിക്തതയെയും മായ്ക്കുന്ന ഒരു നല്ല ഭാവിക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവസാന മാർഗം.

ഇരുൾ മാറി ചാറ്റൽ നിന്നു ..മേഘങ്ങളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വെളിച്ചം ഇറങ്ങി.

………………………………..

1.കഥകൾ ഉണ്ണി.ആർ 

ഉണ്ണി ആർ എന്ന പുതിയതലമുറയുടെ എഴുത്തുകാരനെ പറ്റി കേൾക്കാത്തവർ ചുരുക്കമായിരിക്കും.കൂടുതൽ ആളുകളും ഒരു തിരക്കഥാകൃത് എന്നനിലയിൽ ആവും ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവുക. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകൾ എന്ന ചെറുകഥാസമാഹാരം ഈയിടെ ഞാൻ വായിക്കുകയുണ്ടായി.പൂർവസമാനതകൾ ഇല്ലാത്തതും വ്യത്യസ്തമായ ശൈലി പുലർത്തുന്നവയുമാണ് അവ .ചില കഥകൾ വായിച്ച് തീരുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസാക്ഷിയെ കഥാകാരൻ കളിയാക്കുകയാണോ എന്ന്‌ തോന്നിപ്പോകും. ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് നടക്കുന്ന മൂല്യങ്ങൾക്ക് എതിരെയുള്ള ചില പ്രവണതകൾ പറയാതെ പറയുകയാണ് കഥാകൃത് .നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലെ ഇത്തരം പ്രവണതകളും പ്രവർത്തികളും അറിയാത്തവർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും.”ആലീസിന്റെ അത്ഭുതലോകം”,”ബാദുഷ എന്ന കാൽനടക്കാരൻ ” എന്നീ കഥകൾ അത്തരത്തിൽ ഉള്ളവയാണ് .ഈ കഥകളിൽ ഉള്ള പൂർണത കണ്ടത്തേണ്ടതും വായനക്കാരൻ തന്നെയാണ് .നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തുടർച്ചക്കു വഴിവച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ കഥകൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതും. ഉണ്ണി ആറിന്റെ എന്നെ ആകർഷിച്ച ഒരു ചെറുകഥയാണ് “കാളീനാടകം”.കേരളീയ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവായ ശ്രീ.നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയാണ് ഇതിലെ കഥാപാത്രം.കേരള ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ഒരു സ്ത്രീ ജീവിതത്തെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുകയാണ് ഉണ്ണി തന്റെ ഈ കൊച്ചു കഥയിലൂടെ . ലീല,ഒഴിവുദിവസത്തെ കളി പോലുള്ള കഥകളിൽ വായനക്കാരനെ പകച്ചു നിർത്തുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു കഥാസന്ദർഭം ആണ് അവസാനം അദ്ദേഹം ഒരുക്കുന്നത്.വായനക്കാരായ നമ്മളെ കളിയാക്കുകയാണോ എന്നു വരെ ആദ്യം തോന്നിപോകും . അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘പ്രിയനേ,വാഴ്ത്തപ്പെട്ട പാപി’പോലുള്ള കഥകളിൽ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ പറയാൻ മടിക്കുന്നതും രഹസ്യബോധവുമുള്ള ചില ജീവിതങ്ങളുടെ പരസ്യമായ വെളിപ്പെടുത്തലുകളാണ് . ആധുനിക സമൂഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും കളിയാക്കുകയും, ചരിത്രത്തിന്റെ ചില വളച്ചുകെട്ടലുകളുടെ പുനർചിന്തനം വായനക്കാരിൽ നിക്ഷേപിക്കുകയും ആണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ചെറുകഥകളിലൂടെ. ‘കാളീനാടകം’ അത്തരത്തിൽ ഉള്ള ഒരു കഥയാണ്. മറ്റു ചില കഥകളിൽ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഇനിയെന്ത് എന്ന തരത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാവും നമ്മുടെ മനസിലൂടെ കടന്നു പോവുക .”തോടിനപ്പുറം പറമ്പിനപ്പുറം” എന്ന കഥയിലെ കുരുടി വല്ലുമ്മയും “പ്രാണിലോകത്തിലെ” ഉറൂസും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കും. ഉണ്ണി ആർ എന്ന ചെറുകഥാകൃത്തിന്റെ ഒട്ടുമിക്ക കഥകളിലും കഥാപാത്രങ്ങളെ പോലെതന്നെ വായനക്കാരെയും അതിന്റെ തുടക്കവസാനം വരെ പകച്ചു നിർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് . തമിഴ് കവിയും പരിഭാഷകനുമായ സുകുമാരൻ അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് “പുതിയതലമുറയിലെ മൗലികതയുള്ള എഴുത്തുകാരൻ” എന്നാണ്. ഈ വിശേഷണത്തോട് ആർക്കും ഒരെതിർപ്പും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ……………………… ……………………… Jithin Xavier